دوم : سلامتى ، حقّ طبيعى انسان
خداوند سبحان مى فرمايد :
يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثَى وَ جَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَ قَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ « حجرات ، 13 »
« اى مردم ما شما را از يك مرد و زن آفريديم و شما را از تيره ها وقبيله ها قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد ، « اينها ملاك امتياز نيست » ، گرامى ترين شما نزد خداوند با تقواترين شماست ، خداوند دانا وآگاه است » .
رهيافت وحى :
به نظر مى رسد مراد از واژه « لتعارفوا » « يكديگر را بشناسيد » ، در اين آيه شريفه همان مفهوم به رسميت شناختن متقابل حقوق يكديگر باشد ، حقوقى كه يكى از مهم ترين آنها حقّ حيات است كه خود شامل حقّ برخوردارى از امنيت وحقّ تأمين نسبى نيازمنديهاى اساسى « همچون حق برخوردارى از غذا ، نوشيدنى ، مسكن و . . . » وحقّ سلامتى وبهداشت مىشود .
احكام :
1 - حق حيات و زندگى شالوده ديگر حقوق بوده وفراهم آوردن تندرستى وسلامت جسمانى انسان بنياد حيات را تشكيل مىدهد .
2 - متون ونصوص دينى اى كه به انفاق وبخشش دستور مى دهند ، انفاق به قشرهاى محروم جامعه را در امور بهداشتى نيز به مثابه يكى از وسيع ترين بسترهاى انفاق وهميارى اجتماعى در بر مى گيرند .
3 - از سويى ، متون ورواياتى كه بر اهتمام مسلمانان به يكديگر تأكيد مى ورزند نيز ، دسته ديگرى از متون دينى اند كه بسترهاى فراهم آوردن وسايل بهداشتى ودرمانى همگانى را در بر مى گيرند .
4 - از بسيارى از متون كلّى نيز مى توان لزوم هميارى در امر بهداشت وتندرستى درحدّ ضرورت وامكان را استنباط كرد .