نخست : اهتمام دائم به قوانين بهداشتى وبازدارنده از بيماريها در كشور ، به ويژه قوانين مرتبط با بهداشت موادّ غذايى وآشاميدنى ها وابزارهاى مورد استفاده ، و همچنين قوانين فراهم كننده امنيت وسلامت تمام توليدات در بالاترين استانداردهاى بين المللى .
دوم : آگاه ساختن مردم درباره امور بهداشتى وبيان حداقل آموزه هايى كه هر فرد براى محافظت از سلامت خود بدانها نياز دارد . شناخت قواى خود وچگونگى محافظت از آنها در برابر بيمارى ها و همچنين چگونگى رساندن اين قوا به رشد لازم از طريق تغذيه مناسب وورزش و مانند اينها وشناخت بيماريها وعلل آنها وچگونگى پيشگيرى از مبتلاشدن بدانها وآشنايى با روش هاى درمان آن بيماريها ، همه و همه از جمله اين آموزه ها هستند .
اين آگاهى ها بايد در مدارس ، از سال اول ابتدايى تا آخرين سال دانشگاه به فرزندان جامعه ارائه شود ، همچنين بايد اين آگاهى ها از رهگذر رسانه هاى ديدارى ، شنيدارى ونوشتارى به سمع ونظر مردم برسند .
سوم : اهتمام به فراهم آوردن پزشكان وپرستاران مجرب و تهيه داروهاى ضرورى وساخت بيمارستان ودرمانگاه وتعريف مفهوم برخوردارى از خدمات بهداشتى ودرمانى به عنوان حقّ طبيعى هر انسان .
چهارم : فقها بايد پس از مشاوره گرفتن از كارشناسان وسازمانهاى مربوط درباره مسائل مهم بهداشتى همچون واكسيناسيون عمومى عليه بيماريهاى واگيردار مهلك ، به صدور فتاواى ويژه همت گمارند .
پنجم : نيكوكاران نيز بايد فراهم آوردن وسايل خدمات بهداشتى ودرمانى را براى عموم مردم به ويژه نيازمندان در زمره طرح هاى خداپسندانه خود بگنجانند .
ششم : همه افراد جامعه بايد به هنگام بروز بحران هاى بهداشتى خطرناك ، همچون شيوع بيمارى هاى مسرى ومهلك در امر مبارزه با عوامل ضد بهداشت وسلامت عمومى ، سهيم شوند .
احكام معاملات (فارسى) — صفحة 160
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص١٦٠