2 - اگر روى زخم باز باشد ، شستن اطراف آن كفايت مىكند .
3 - در مواضع مسح ، اگر مسح بر جاى ديگرى امكان نداشته باشد ، واجب است روىپوشش ( جبيره ) مسح كند .
4 - همانطور كه مسح بر پوشش ( جبيره ) جايز است ، شستن وريختن آب روىآن هم جايز است و در هنگام مسح ، واجب نيست كه آب به همه اجزاى پوشش ( جبيره ) برسد ، بلكه آنچه مسح گفته مىشود كفايت مىكند و احتياط اين است كههمه آن را فرا بگيرد .
5 - همانطور كه مسح بر آن قسمت از پوشش كه روى زخم قرار دارد جايز است ، مسح برساير قسمتهاى آن هم جايز است مشروط بر اينكه آن پوشش يا جبيره به اندازه متعارفباشد .
6 - اگر بدون زخم يا شكستگى ، اساساً استفاده از آب ، براى تو ضرر دارد ، بايد براى نمازخود تيمم كنى .
7 - كسى كه در يكى از اعضاى وضوى او ، قطعهاى از قير يا هر مانع ديگرى كه غير قابل رفعاست ، يا دارو يا دستگاهى قرار دارد كفايت مىكند كه روى آن مسح كند . و اگر آب براى آنضرر دارد ، شستن اطراف آن كفايت مىكند و احتياط اين است كه تيمم هم بكند .
8 - اگر روشن شود كه در هنگام مسح بر جبيره ، زخم بهبود يافته بوده ، احتياط اين استكه وضو را اعاده كند ، ولى اگر بهبودى آن معلوم نباشد ، وضو كافى است و اعاده آن بعد ازبهبودى ، واجب نيست ، زيرا وضو ، حَدَث را به طور كامل رفع كرده است .
9 - احكام جبيره در غسل و تيمم مانند احكام جبيره در وضو است .
10 - كسى كه جبيره دارد مىتواند در اول وقت مبادرت به نماز كند مشروط بر اينكهاحتمال ندهد كه تا قبل از پايان وقت بهبود يابد ، اما اگر احتمال بهبود وجود داشته باشد ، بنابر احتياط بايد نماز را تا آخر وقت به تأخير بيندازد .
حكم دايم الحَدَث
1 - شخص دايم الحَدَث كه نمىتواند از خارج شدن ادرار يا مدفوع ، خوددارى كند و به طوردايم از او حَدَث خارج مىشود ، اگر مىتواند خود را در مدت اقامه نماز - هرچند تنها با اكتفابه واجبات نماز - نگهدارد ، يا مىتواند بدون مشقت و سختى در هنگام نماز و هر وقت كه از اوادرار يا مدفوع خارج مىشود ، وضو بگيرد همان كار را بكند ، و گرنه يك بار وضو بگيرد ونمازبخواند به ويژه شخص مبطون ( كسى كه از خارج شدن مدفوع نمىتواند خوددارىكند ) . اما مسلوس ( كسى كه از خارج شدن ادرار نمىتواند خوددارى كند ) باهمان وضو نماز بگذارد و احتياط اين است كه در وسط نماز وضو بگيرد اگر براى او مشقتندارد .