ركعتسوم باشد ، نماز را شكسته به پايان رساند و اگر بعداز ورود در ركعت سوم و قبلاز ركوع باشد بنابر احوط شكسته به پايان رسانديعنى بنشيند و سلام دهد و دو سجده سهو بجا آورد و سپس به صورت شكسته اعاده نمايد امّا اگر بعداز ورود در ركوع ركعت سوم باشد ، نماز باطل شده و بايد شكسته اعاده كند .
13 - در تحقّق آقامت معتبر شرعى ، شرط نيست كه شخص در طول ده روز ، مكلّف به نماز باشد :
الف - پس اگر در هنگام قصد اقامت ، نابالغ بوده و بعداز چند روز به بلوغ برسد ، نماز را تمام بخواند و روزه بگيرد هر چندروزهاى باقيمانده بعداز بلوغ ، كمتر از ده روز باشد .
ب - همچنين است اگر زنى كه در روزهاى قاعدگى خود به سر مىبرد قصد ده روز اقامت كند وبعداز چند روز پاك شود ، بايد درروزهاى باقيمانده هر چند كمتر از ده روز باشد ، تمام بخواند .
ج - همين حكم نسبت به ديوانه اگر هوشيار شود نيز جارى است .
14 - اگر قصد كند كه ده روز در جايى بماند و بعداز اتمام ده روز باز هم بخواهد چند روز ديگرى هم در آنجا بماند ، نمازش راهمچنان تمام بخواند و نياز به قصد مجدّد ندارد زيرا اقامت معتبر شرعى ماندن ده روز يا بيشتر در يك محل است نه اينكه هر ده روزاحتياج به قصد مستقل داشته باشد . پس حكم اقامت همچنان استمرار پيدا مىكند تا زمانى كه با مسافرت جديد ، اقامت خود را بههم بزند .
15 - با قصد اقامت در جايى ، همه احكام شخص حاضر در وطن بر او جارى مىشود مثل تمام خواندن نماز ، روزه گرفتن ، استحباب نافلههاى روزانه ، وجوب نماز جمعه و عيدين در حالت فراهم شدن شرايط وجوب .
16 - اگر كسى در جايى قصد اقامت شرعى كند سپس در هنگام اقامت هر چند بعداز تمام خواندن يك نماز چهار ركعتى يا بعدازانقضاى ده روز ، تصميم بگيرد كه از آنجا تا كمتر از چهار فرسخ خارج شود ، دراينجا چند صورت دارد كه بيان مىشود :
الف - اگر تصميم داشته باشد كه دوباره به جاى اوّل بازگردد و بعداز بازگشت ، ده روز ديگر نيز در آنجا بماند ، نمازش را درهنگام رفتن و در مقصد و در محلّ اقامت اوّل خود تمام بخواند .
ب - همين حكم را دارد اگر تصميم داشته باشد كه در مكان ديگرى كه با مكان اوّل او ، هشت فرسخ فاصله ندارد ، ده روز اقامتكند .
ج - امّا اگر تصميم بازگشت به محلّ اقامت خود نداشته و راه بين محل اقامت تا مقصد يابه اضافه بازگشت به وطنش ، هشت فرسخ باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند .
د - اگر از اقامت در محل اوّل اعراض كند و سفر جديدى در پيش گيرد ولى در هنگام
احكام عبادات (فارسى) — صفحة 364
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٣٦٤