برابرخداوند خاضع وخاشع باشد و از ريا وتظاهر و از ترس هر قدرتى ماسواى خدا بپرهيزد .
7 - ( وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَاناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قَالَ إِنَّمَايَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ « 1 »
« وداستان دوفرزندآدم را به حق برآنها بخوان : هنگامى كه هركدام ، كارى براى تقرب ( به پروردگار ) انجام دادند ؛ اما ازيكى پذيرفته شد ، و از ديگرى پذيرفته نشد ؛ ( آنكه عملش مردود شده بود ) گفت : به خدا سوگند تو را خواهم كشت . ( برادر ديگر ) گفت : خدا تنها از پرهيز كاران مىپذيرد . »
پذيرفتن اعمال از سوى خداوند ، به حسن ظاهر اعمال و آنچه انسان بدان تظاهر مىكند ، ربطى ندارد بلكه خداوند تنها از متقيانمىپذيرد ؛ از كسانى كه نيّت وهدف خود را پاك وخالص ساختهاند . بنابر اين تقواى الهى با ظاهر عمل و عامل تحقق نمىيابد بلكهملاك تحقق آن ، نيّت وهدف عامل است و در واقع نيّتها واهدافى كه باعث انجام عمل شدهاند ، ميزان پذيرش آنها در درگاهحضرت حق مىباشند .
حديث شريف :
سنت شريف ، حاوى روايات فراوانى است كه از معصومينعليهم السلام درباره نيت ، اخلاص ، رياء ، وآثار تربيتى وروانى آن در جامعهمؤمنين در دنيا ، و در سرنوشت انسان و عمل او در آخرت ، نقل شده است . در اين جا تنها به نقل قسمتهاى كوتاهى از آنها اكتفا مىكنيمشايد در اصلاح نيّتهاى ما وخالص ساختن و رنگ الهى دادن به اعمال ما بدور از هر نوع آلودگى و تنها به قصد قربت الهى انجام دادن ، مفيد واقع افتد .
نيّت وجاودانگى
1 - امام صادقعليه السلام فرمود :
« إنّما خُلِّدَ أهل النار في النار ؛ لأنّ نيّاتهم كانت في الدنيا أن لو خُلِّدوا فيها أن يعصوا اللَّه أبداً ، وإنّما خُلِّد أهل الجنّة في الجنّة ؛ لأنّ نيّاتهم كانت في الدنيإ ؛ پپمأن لو بقوا فيها أن يطيعوا اللَّه أبداً ، فبالنيّات خُلِّد هؤلاء وهؤلاء ، ثمّ تلا قوله : ( قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَى شَاكِلَتِهِ ) ، وقال : على نيّته »
« 2 »
« اينكه اهل جهنّم در آتش ، جاودانه هستند بدين جهت است كه نيّت و قصد آنان در دنيا چنين بوده كه اگر در دنيا ، جاويدان باشند ، براى هميشه خدا را معصيت كنند . و اين كه اهل بهشت در بهشت ، جاويدان هستند هم بدين جهت است كه نيّت وهدف آنان در دنيا چنين بودهكه اگر در دنيا باقى بمانند ،
هامش
( 1 ) سوره مائده ، آيه 27 .
( 2 ) وسائل الشيعه ، ج 1 ، باب 6 ، ابواب مقدّمة العبادات ، ص 36 ، حديث 4 .