تخطي إلى المحتوى الرئيسي

احكام عبادات (فارسى) — صفحة 117

مساهمون:

ص١١٧
اوّل - همه عباداتى كه مشروط به طهارت است مانند : نماز ، روزه ، طواف واعتكاف ، براو حرام است . فروع مسأله : 1 - اگر زن در هنگام نماز و حتّى قبل‌از سلام دادن ، خون قاعدگى ببيند ، نماز او باطل‌مىشود . 2 - روزه نيز همچنين است ، پس اگر زن بعداز داخل شدن فجر هر چند به يك لحظه ، خون ببيند ، آن روز را نبايد روزه بگيرد و اگر قبل‌از مغرب حتّى به يك لحظه نيز خون ببيند ، روزه او باطل مىشود . 3 - زن قضاى نمازهاى يوميّه‌اى را كه در حال قاعدگى از او فوت شده بجا نمىآورد ولىواجب است روزه‌هاى واجب فوت شده در اين حال را قضا كند . 4 - اگر وقت نماز داخل شود و زن از طريق نشانه‌هاى ويژه زنانه بداند كه اگر نماز را به‌تأخير اندازد وارد عادت ماهيانه خواهد شد ، واجب است فوراً نماز را بجا آورد ، و اگر دراين‌حالت سستى كند و نماز نخواند تا اينكه عادت او آغاز شود ، قضاى آن نماز بر او واجب است . 5 - زنى كه در حال قاعدگى است اگر در آخر وقت نماز پاك شود و وقت ، براى غسل و تهيه‌مقدّمات نماز و بجا آوردن حدّاقل يك ركعت نماز كفايت كند ، واجب است فوراً مبادرت‌به انجام نماز نمايد و اگر سستى كند تا اينكه وقت نماز سپرى شود ، واجب‌است آن‌نماز را قضاكند . 6 - اگر زن ، پس از پاك شدن از قاعدگى ، شك كند كه آيا وقت براى نماز دارد يا نه ، واجب است نماز را بجا آورد . 7 - بجا آوردن سجده شكر براى زنى كه در حال قاعدگى است جايز است و اگر به آيه سجده‌واجب گوش دهد ، سجده بر او واجب مىگردد . 8 - براى زن ، در حال قاعدگى مستحب است كه در اوقات نماز خود را از خون پاكيزه كندونوار بهداشتى را عوض نمايد سپس وضو بگيرد و در جايگاه نمازش روبه قبله بنشيند و به اندازه وقت نماز ، مشغول دعا و ذكر خدا شود . دوّم - بر زن ، در حال قاعدگى دست زدن به نوشته قرآن كريم و نامها و صفات خداوند - اگراز آن صفتها خداوند ، اراده شده باشد - و بنابر احوط دست زدن به نامهاى پيامبران وامامان‌عليهم السلام حرام مىباشد . سوّم - قرائت‌آيات سجده‌واجب و بلكه بنابراحوط قرائت سوره‌هاى سجده نيز براو حرام‌است . چهارم - براو نيز حرام‌است توقّف ودرنگ‌در مساجد ، و همچنين گذاشتن چيزى درمساجد ، امّا عبور كردن از مسجد بگونه‌اى كه از دربى داخل شده و از درب ديگر خارج شوداشكال ندارد ، مگر مسجدالحرام و مسجد نبوى شريف كه حتّى عبور كردن او نيز از اين دو
احكام عبادات (فارسى) — صفحة 117 | السيد محمد تقي المدرسي