/ ب
بُتهاى خودْمحتاج ! /
يكى از بحثهاى مهم كه هميشه مفسّران به آن پرداختهاند ، ارتباط بين آيات قرآن است . حال ، لازم نيست اين ارتباط را ما كاملًا درك كنيم ؛ چون گاهى ربط بين يك آيه با آيههاى ديگر ، يا بين جملهها و كلمههاى يك آيه ، آنقدر دقيق و لطيف است كه فهم ما به آن نمىرسد .
امّا تا آنجا كه مىتوانيم بفهميم بايد عرض كنيم كه رابطهى بين اين آيات كه شرك و كار مشركين را ناپسند و ناصحيح مىداند با آيات قبل ، شايد اين باشد كه آيات قبل ، تعدادى از نعمتهاى الهى را يادآور شدند كه اين نعمتها بايد ما را به شكر وادارند ؛ شكر آن خدايى كه با قدرت خود چهارپايانى خلق كرد و ما را مالك و مسلّط بر آنها قرار داد و آنها را براى ما رام كرده كه ما هم از آنها به عنوان مركب استفاده مىكنيم و هم خوراك و مشرب ما از آنهاست و هم منفعتهاى ديگرى دارند . پس چه مانعى وجود دارد كه انسان را از شكرگزارى باز مىدارد ؟ خدا در آخر اين سه جمله ( در آيهى 73 ) ، فرمود :
أَفَلَا يَشْكُرُونَ ؟
چرا شُكر نمىكنيد ؟
خوب ، اين سؤال جواب دارد ؛ جوابش اين است كه خداوندا ! اينها مشرك هستند و شرك ، بين آنها و شكر خداوند - سبحانه و تعالى - حجاب مىشود .
چطور انسان مشرك است ؟ انسانها در ظاهر كه همه ، آدمهاى خوبى هستند ! بله ، خداوند - سبحانه و تعالى - تعدادى از مثالهاى واضح و نمونههاى روشن را بيان مىكند و انسان بايد خود به نمونههاى ناپيدا توجّه پيدا كند .