درس چهاردهم آيات 43 - / 39
وَالْقَمَرَ قَدَّرْنَاهُ مَنَازِلَ حَتَّى عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ « 39 » لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَهَا أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ « 40 » وَآيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ « 41 » وَخَلَقْنَا لَهُمْ مِنْ مِثْلِهِ مَا يَرْكَبُونَ « 42 » وَإِنْ نَشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ يُنقَذُونَ « 43 » .
و براى ماه منزلگاههايى قرار داديم ، ( وهنگامى كه اين منازل را طى كرد ) سرانجام به صورت « شاخه كهنه قوسى شكل وزرد رنگ خرما » در مىآيد ، نه خورشيد را سزاست كه به ماه رسد ، و نه شب بر روز پيشى مىگيرد ؛ و هر كدام در مسير خود شناورند ، نشانهاى ( ديگر از عظمت پروردگار ) براى آنان اين است كه ما فرزندانشان را در كشتيهايى پر ( از وسايل وبارها ) حمل كرديم ، و براى آنان چيزهاى ديگرى كه ( مانند كشتى ) بر آن سوار شوند آفريدهايم ، و اگر بخواهيم آنها را غرق مىكنيم كه نه فرياد رسى داشته باشند و نه نجات داده شوند .
اسماى حُسناى الهى
در آيات گذشته ، خداوند - سبحانه و تعالى - روز و شب و خورشيد را به عنوان نشانه ذكر فرمود و در چند آيهى بعدى ، نظمى را كه حاكم بر جهان خلقت است ، بيان مىفرمايد ؛ تا انسان به اين نظم بسيار دقيق توجّه داشته