/ دوازده
درس دوازدهم آيات 36 - / 35
لِيَأْكُلُوا مِن ثَمَرِهِ وَمَا عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ أَفَلَا يَشْكُرُونَ « 35 » سُبْحَانَ الَّذِي خَلَقَ الْأَزْوَاجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ وَمِنْ أَنفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُون « 36 »
تا از ميوهى آن بخورند در حالى كه دست آنان هيچ دخالتى در ساختن آن نداشته است . آيا شكر خدا را به جا نمىآورند ؟ ! منزه است كسى كه تمام زوجها را آفريد ، از آنچه زمين مىروياند ، و از خودشان ، و از آن چه نمىدانند .
شكر نعمت ، نمودى از عبادت و راهى به سوى سعادت
در آيههاى گذشته به نشانههاى خداوند - سبحانه و تعالى - در زمين اشاره شد . اين نكته را دريافتيم كه خداوند ، زمين مرده را زنده مىكند و از آن حبوبات و ميوهها را مىروياند و چشمههاى آب را جارى مىسازد تا بشر از اين نعمتها بهرهمند شود و شكرگزار خداوند گردد .
حكمت اساسى و هدف اصلى از نعمتهاى خداوند بر روى زمين تكامل بشر و رسيدن او به مقام والاى عبوديّت است :
« وَ مَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ » « 1 »
هامش
( 1 ) - / ذاريات ، 56 .