الصَّالِحاتِ وَ لا الْمُسِيءُ قَلِيلاً ما تَتَذَكَّرُونَ ( 58 ) إِنَّ السَّاعَةَ لَآتِيَةٌ لا رَيْبَ فِيها وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يُؤْمِنُونَ ( 59 )
/ 93
صبر كن كه وعدهء خدا حقّ است
رهنمودهايى از آيات :
در چارچوب گفتگو از استوارى شخصيّت و پايدارى آن نزد مؤمن ( آل فرعون ) تا آنجا كه مىبينيم او در كنار طاغوت زندگى مىكند و ساليان بسيار ايمان خود را از او پوشيده مىدارد و سپس در ساعت رويارويى با او مىستيزيد و كار خود را به خدا وا مىگذارد . . . آيات اين درس در اين چارچوب حامل وعدهاى از جانب خدا داير بر پيروزى پيامبرانش و مؤمنان به ايشان ( با پيروزى هدفهاى مقدس ايشان ) است . و از داستان موسى براى ما مثل مىزند بدان هنگام كه هدايت بر او نازل شد ، و در كتابى كه به بنى اسراييل به ميراث داد گنجانده شده بود ، امّا پيروزى پس از امورى مىآيد كه مؤمن آنها را انجام مىدهد :
نخست : صبر و انتظار كشيدن وعدهء راستين و حقّ خداوند .
دوم : آمرزش خواهى از گناهان ( و اصلاح نفس تا آمادهء استقبال پيروزى بشود ) .
سوم : تسبيح گفتن خداوند در پايان و آغاز روز .
/ 94 چهارم : سرسپردن و تسليم به حقّ ، و پناه بردن به خدا از هواى بزرگى و كبرى كه پارهاى را به مجادله در آيات خدا بدون هيچ حجّتى كه از آسمان براى آنان آمده باشد ، وادار مىكند . چنين است كه اين كبر ( كه از بزرگى طلبى در جهت