منحصرا از آن اوست ، زيرا او پروردگار جهانيان است و براى آن كه او ما را با دلايل آشكارى كه فرستاده رهنمايى كرده است . ستايش و سپاس ما نسبت به دو در مبارزهء ما با كافرانى كه مدّعى نظايرى براى او هستند و نيز در تسليم ما به دو نمودار مىشود .
مگر نه اين كه همه چيز در هر دو جهان به دو تسليم شده است ؟
اين انسان بيچاره كيست كه به پروردگارش بزرگى بفروشد و در پوشيدن رداى عزّت و چيرگى با او منازعه كند ؟ ! او آفريدهاى است كه اصلش از خاك است ، و خداوند او را نطفهاى و سپس لخته خونى كرده و آن گاه به صورت كودكى بيرون آورده و او را پرورده تا بالغى رشيد شده و نعمتهاى خدا هم چنان او را در برگرفته تا پير گشته ، در حالى كه خدا برخى را پيش از رسيدن به پيرى ميرانده است ، براى هر كسى مهلتى معيّن شده است ، و اين همه براى آن است كه از خلال دگرگونيهاى زندگى خويش پروردگارشان را بشناسند و خرد ورزند .
زندگى و مرگ فقط به دست اوست - نه به دست ديگرى - و او صاحب قدرت مطلق است ، هر چه بخواهد مىكند ، و فرمان او - چون چيزى را اراده كند - ميان كاف و نون ( كن باش ) « 41 » است .
شرح آيات :
[ 60 ] كسانى كه در سياهچالهاى زندان ، يا در ظلمات حكومت طاغوتى ، يا در ذلّت مهاجرت دور از خاندان و وطن بسر مىبرند ، چنين كسان مورد هجوم ابرهاى تيرهء يأس و نوميدى قرار مىگيرند و عرضهء موجهاى شك و ترديد مىشوند ، ( و با خود مىگويند ) آيا ما حق پرستان حق داريم يا آنان ( كه مخالف ما هستند ) ؟ پس چرا مىبينيم كه آنها بر ما مسلّطند ، و تا كى اين چيرگى ادامه خواهد داشت ؟
/ 110 و بيش از تمام اينها ، كسانى هستند كه در حصار تقيّه پناه گرفته و در درون
هامش
( 41 ) - اشاره به آيه 117 ، سورهء بقره : «وَ إِذا قَضى أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ- چون ارادهء چيزى كند ، مىگويد : موجود شو . و آن چيز موجود مىشود » و مراد از ميان كاف و نون اين است كه هنوز لفظ صيغه امر « كن » از كاف به نون نرسيده و تمام نشده كه ارادهء الهى تحقق مىيابد .