توسّل و شفاعت مذموم
در قرآن كريم آياتى وجود دارد كه توسّل يا شفاعت را مذموم شمرده يا نفى مىكند . علّت اساسى اين ذمّ و نفى ، عدم مراعات شرايط لازم براى تحقّق توسّل و شفاعت حقيقى است .
توسّل به بت يا شفيع قرار دادن اصنام در فرهنگ قرآن كريم مذمّت شده است :
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُمْ وَ لا يَنْفَعُهُمْ وَ يَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّه « 1 »
آنها غير از خدا چيزهايى را مىپرستند كه نه به آنان زيان مىرساند و نه سودى مىبخشد ، و مىگويند اينها شفيعان ما نزد خدا هستند .
روشن است كه واسطه قرار دادن بت يا شفيع دانستن سنگ و چوب ، عمل
خرافى و مخالف با عقل است ؛ زيرا بتى كه نه شعور و نه نفع و نه ضرر دارد و نه مىتواند خود را حفظ كند و نه ديگرى را ، چگونه مىتواند شفيع يا موجب تقرّب به خداى متعال شود ؟
در آيهء ديگرى مىفرمايد :
ما لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا شَفيعٍ أَ فَلا تَتَذَكَّرُونَ « 2 »
هيچ سرپرست و شفاعت كنندهاى براى شما جز او نيست ، آيا متذكّر نمىشويد ؟
بنابر تصريح اين آيهء كريمه ، شفاعت بايد به اذن خداوند متعال باشد و اين سخن كه بت پرستان مىگويند : هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ « 3 » ، غلط و مذموم است ؛
هامش
( 1 ) . يونس / 18
( 2 ) . سجده / 4
( 3 ) . يونس / 18 : « اينها نزد خدا شفاعتگران ما هستند . »