زيرا بت ، ظرفيت و استعداد شفاعت و شفيع شدن را نداشته و خداى متعال اجازه تكوينى و تشريعى به آن نداده است .
قرآن شريف در برخى آيات ديگر ، برداشتهاى جاهلانه و منفى كه برخى از افراد از شفاعت دارند را به شدّت مذمّت مىكند :
اتَّقُوا يوماً لا تَجْزي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيئاً وَ لا يقْبَلُ مِنْها شَفاعَةٌ وَ لا يؤْخَذُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا هُمْ ينْصَروُنَ « 1 »
از آن روز بترسيد كه كسى مجازات ديگرى را نمىپذيرد و نه از او شفاعت پذيرفته مىشود و نه از او غرامت قبول خواهد شد و نه يارى مىشوند .
معناى آيه شريفه اين است كه بايد از روز قيامت ترسيد و پرهيز كرد ، زيرا در آن روز ، امورى نظير كسى را به اشتباه جاى ديگرى گرفتن ، كسى را به ناحقّ
بهشتى يا جهنّمى كردن ، رشوه گرفتن و به ازاى آن گناهكارى را از عذاب آتش نجات دادن ، ظلم و طرفدارى از ظالم وجود ندارد . به عبارت ديگر در روز رستاخيز ، ابزارهاى دروغينى همچون فريب ، پارتى ، رشوه و زور وجود نخواهد داشت ؛ بنابر اين ، آيهء شريفه ، برخوردهاى ناعادلانه و از جمله شفاعتِ بر خلاف عدالت را رد مىكند ، ولى شفاعت به معناى درست و صحيح آن را نفى نكرده است .
خلاصهء سخن اينكه ، شفاعت بدون اذن الهى يا شفاعتى كه تناسب و لياقت در آن نباشد ، در تعاليم دينى نكوهش شده و مورد تأييد قرآن و عترت نيست .
هامش
( 1 ) . بقره / 48