بسيارى در طول تاريخ بودهاند كه ضمن اظهار مودّت به حضرات معصومين ( ع ) ، از فرامين آنان تبعيّت كرده و كردار خود را به آن ذوات مقدّس شبيه كردهاند و بر اين اساس ، فيوضات رحمانى حقتعالى شامل حال آنان شده و توانستهاند منازل هفتگانهء سير و سلوك را بپيمايند و به لقاءالله نائل شوند . سلمان فارسى و ميثمتمّار دو نمونه از مصاديق اين مدّعا هستند ؛ با اينكه هر دو در سنين بالا بودند ، طى چند سال شاگردى خدمت پيامبر اكرم ( ص ) يا اميرالمؤمنين على ( ع ) ، به مقامات والاى عرفانى دست يافتند .
امّا آنچه اكنون مورد بحث ماست ، اين است كه چهارده معصوم ( ع ) نيز مانند قرآن كريم ، داراى جاذبهء فوقالعاده بوده و اگر سالك بتواند از اين جاذبه بهرهء كافى ببرد ، به راحتى به منزل توبه نائل خواهد شد و اين حالت نورانى را براى خود حفظ و نگهدارى خواهد كرد .
بر اساس گواهى تاريخ ، اشخاصى در زمان حضور ائمّهءطاهرين ( ع ) يا حتّى در زمان غيبت ، با يك نظر ولايى از سوى آن ذوات مقدّس ، توانستهاند بيدار شوند و كردار خويش را اصلاح كنند و به سوى حقتعالى بازگردند ، هرچند برخى از آنان در گذشته بسيار گناهكار بودهاند .
« زُهيربنقين » ، از جمله كسانى است كه تحت تأثير جاذبهء امام حسين ( ع ) ، هدايت شد و به رستگارى رسيد . او از اهالى كوفه و مردى شجاع بود كه در بين قوم خود منزلتى داشت . پس از قتل خليفهء سوّم ، بر اثر تبليغات وسيع معاويه ، نسبت به أميرالمؤمنين على ( ع ) بدبين شده بود و چندان مودّتى به اهلبيت ( ع ) نشان نمىداد .
از سابقه و طرز تفكّر زهير انتظار مىرفت كه در روز عاشورا يا در جبههء مقابل امام حسين ( ع ) باشد ، يا دستكم همانند بسيارى ديگر از مردم كوفه ، سكوت
سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — صفحة 105
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٠٥