هدايت عناييه
خداوند قرآن را با عنوان « نور » معرّفى كرده و فرموده است تنها كسانى نور آن را مىبينند و با آن هدايت مىشوند كه با نفس امّارهى خود به مبارزه پرداخته و راه كمال را طى كرده و دل خويش را از رذايل پاك ساخته و به مقام رضا و تسليم رسيدهاند :
« . . . قَدْ جآءَكُم مِنَ اللّهِ نُورٌ و كِتبٌ مُبينٌ يَهدي بِهِ اللّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضوانَهُ سُبُلَ السَّلم وَ يُخْرِجُهُم مِنَ الظُّلُمتِ إلَي النّورِ بِإِذْنهِ وَ يَهديهم إِلي صِراطٍ مُستَقيمٍ »
« 1 » طبق اين آيه ، خداوند اينگونه افراد را به راههاى سلامتى مىبرد و از ظلمتهاى هوا و هوس ، نفس امّاره ، صفات رذيله و دنيا به سوى نور مطلق و اصل مىگرداند . همچنانكه نور خود ذاتاً روشن است و اجسام ديگر هم به واسطهى آن روشن مىشوند ، قرآن و عترت نيز خود نورند و با نور خود باعث هدايت ديگران مىگردند .
نورانيت قرآن براى همگان است ، ولى هر كس به اندازهى وسعت وجودى خود و به اندازهى خودسازى و انسى كه با قرآن و عترت دارد ، مىتواند از نورشان بهره بگيرد .
هامش
( 1 ) - مائده / 15 و 16 : « قطعاً براى شما از جانب خدا روشنايى و كتابى روشنگر آمده است . خدا هر كه را از خشنودى او پيروى كند ، به وسيله ى آن [ كتاب ] به راه هاى سلامت رهنمون مىشود ، و به توفيق خويش ، آنان را از تاريكى ها به سوى روشنايى بيرون مى برد و به راهى راست هدايتشان مىكند » .