كتابهايى مانند « اصول كافى » ، « من لا يحضره الفقيه » و « التهذيب » و « الاستبصار » ، معروف به كتب اربعهى شيعه و « بحارالانوار » كه در آنها احاديث بسيارى گردآورى شدهاند ، مرهون تلاشها ، زحمات ، رنجها و شكنجههايى است كه امام صادق ( ع ) و شاگردان ايشان كشيده و حتّى برخى از آنها در اين راه شهيد شدند . آن حضرت صدمات زيادى را متحمّل شده تا توانستند چنين شاگردانى تربيت كنند ، به اين دليل كه به شدّت تحت فشار حكومتى ستمگر بودند زيرا از امام ( ع ) و يارانش مىترسيدند كه مبادا عليه ايشان انقلاب كنند .
حوزههاى علميه نيز از زمان ايشان تشكيل و تا زمان غيبت صغرى به شكل كمرنگى برقرار بود و ائمّهى اطهار ( ع ) آن حوزهها را سرپرستى مىكردند . امّا در زمان غيبت صغرى ، امام زمان ( عجل التعالى ) آن را به چهار نائب خاص خويش و پس از آن در زمان غيبت كبرى به فقها ، مراجع تقليد و مجتهدان جامع الشرايط امثال شيخ مفيد و ابوالحسن اصفهانى سپردند . حوزهها نسل به نسل گشتند تا به اين زمان كنونى رسيدند و انشاء اللّه تا زمان ظهور حضرت ، ادامه خواهد داشت .
هدايت عناييه
ائمّهى اطهار ( ع ) نظر خاصى به برخى از شيعيان خويش داشته و دارند ؛ به ويژه كسانى كه به راستى به مقامى رسيده باشند و زمينهاى در خويش ايجاد كرده باشند . ايشان گاهى با نگاه و كلام ولايى خويش افرادى را كه از خود لياقت نشان دادهاند ، تغيير داده و به مقامهاى والايى رساندهاند ، و بيشتر آنها عاقبت به خير گشتهاند . « حرّ » يكى از آنهاست كه با ادبى كه از خود نشان داد ، مورد عنايت خاص امام حسين ( ع ) قرار گرفت و عاقبت به خير شد .