از آنها را يك بار پوشيدهاند و آن را احتكار كردهاند و حاضر نيستند آن را به شخص بىبضاعتى ببخشند . اين لباسها در جهنّم تبديل به آتش مىشود .
بسيارى از خانوادهها به دليل همين مصرفگرايى دچار وامهاى سنگين شدهاند و سرپرست خانواده به علّت اينكه نمىتواند آن وامها را بپردازد ، در زندان به سر مىبرد . و اين نابودى يك ملّت است .
به هر حال ، انسان در اين مورد نه بايد بيش از حد افراط كند و نه تفريط ، بلكه بايد راه ميانه و اعتدال را برگزيند . خداوند در اين آيه ميانهروى بين اسراف و بخل را از ويژگىهاى عبادالرحمن برمىشمارد و مىفرمايد :
« وَالّذينَ إذآ أنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا و كانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَواماً
« 1 » »
اجراى قانون مواسات
قانون مواسات به اين هدف برقرار شده است كه همهى انسانها به فكر يكديگر باشند و تجمّلگرايىها ، مصرف زدگىها ، چشم و همچشمىها و حسادتها از ميان برود و ديگرگرايى و نوعدوستى و فداكارى جاى گزين آن بشود . و نبايد كسى فكر كند كه اين قانون ، قانون بى اهمّيت و مستحبّى است ؛ بلكه اين قانون بسيار محكم و پراهمّيت و بر همگان واجب است .
قانون مواسات به اندازهاى مهمّ است كه در روايات در مورد آن مىخوانيم ؛ در محشر افرادى را مىبينيد كه چشمهايش از ترس به گودى فرو رفته ، غل و زنجير بر پايش هست و بر روى پيشانيش نوشته شده است : « آيسٌ مِن رَوْح
هامش
( 1 ) - فرقان / 67 : « و كسانى اند كه چون انفاق كنند ، نه ولخرجى مى كنند و نه تنگ مى گيرند و ميان اين دو [ روش ] حد وسط را بر مى گزينند » .