در پيروزى مسلمانان است . يعنى در پى ايمان قلبى و توكّل به خدا ، انسان به روحى و الا دست مىيابد كه حاضر باشد براى خدا همه چيزش را فدا كند . قرآن اين عامل را با هيجان و شور خاصى بيان كرده و مىفرمايد :
« قُل إن كانَ آبائُكُمْ وَ أبنائُكُمْ وَ إخْوانُكُمْ وَ أزْواجُكُمْ وَ عَشيرَتُكُمْ وَ أمْوالٌ اقْتَرَفْتُمُوها وَ تِجارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسادَها وَ مَسكِنَ تَرْضَوْنَها أحَبَّ إلَيْكُمْ مِنَ اللّهِ وَ رَسُولِهِ و جِهادٍ في سَبيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتّي يَأتِيَ اللّهُ بِأمْرِهِ »
« 1 » بگو اگر هر چيز - محبوب را اعم - از پدر و مادرانتان ، بچههايتان ، همسران ، برادران و خويشاوندانتان و حتى اموال و مساكن و زندگىها و . . . را از خداوند بهتر بدانيد ، منتظر كيفر خداوند باشيد كه شكست و خوارى به سراغ شما خواهد آمد .
در جنگ احد فردى به نام عبدالله بن جهش كه پيرمردى سالخورده بود ، خدمت پيامبر ( ص ) آمد ، در حالى كه يك سبد خرما به دوش داشت ، گفت : يا رسولالله ! دو جوان دارم كه در بين لشكريان اسلام مهيا براى جانفشانى هستند و اين مقدار خرما نيز تنها آذوقهى ما در منزل بود كه زن و فرزندم اصرار كردند اين مقدار اندك خرما را به رزمندگان هديه كنيم و حاضر شدند خود گرسنه بمانند . خودم نيز مهياى رفتن به جبههام . اجازه بدهيد من نيز همراه ديگر رزمندگان راهى جبهه شوم . « 2 »
هامش
( 1 ) - توبه / 24 : « بگو : اگر پدران و پسران و برادران و زنان و خاندان شما و اموالى كه گرد آوردهايد و تجارتى كه از كسادش بيمناكيد و سراهايى كه خوش مىداريد نزد شما از خدا و پيامبرش و جهاد در راه وى دوست داشتنىتر است ، پس منتظر باشيد تا خدا فرمانش را [ به اجرا در ] آورد . »
( 2 ) - ابن هشام ، السيره النبويه ، قسمت دوم ، ص 90