را از ياد خدا و بر پا داشتن نماز و و دادن زكات باز نمىدارد و از روزى كه دل ها و ديدگان در آن دگرگون مىشوند مىترسند .
نهم : . ؛
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْدَاداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبّاً لِلَّهِ وَ لَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً وَ أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ
« 1 » ولى آنهايى كه ايمان آورده باشند خدا را بيشتر دوست دارند .
دهم : ؛
إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَ لَا شُكُوراً
« 2 » ما به خاطر خدا به شما غذا مىدهيم ، نه از شما عوض مىخواهيم و نه توقع تشكر داريم .
محدث قمى از ابن خالويه نقل كرده است كه تمام مناجات مناجات شعبانيه از ائمه ( ع ) بوده و در آن جا آمده است كه :
« الهى ! هَبْ لى كَمالَ الانْقِطاعِ الَيْكَ وَانِرْ ابْصارَ قُلُوبِنا بِضِياءِ نَظَرِها الَيْكَ حَتّى تَخْرِقَ ابْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّور فَتَصِل الى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصير ارْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِك . الهى ! وَاجْعُلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَاجابَكَ وَ لاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ فَناجَيْتَهُ سِرّاً وَ عَمِلَ لَكَ جَهْراً ؛ « 3 »
اى معبود من ! به من نيرويى ده كه كاملًا از همه بِبرُم و به تو روى آورم ، و چشم دل ما را با نور نگاهش به سوى خودت روشن كن تا چشم دلها پرده هاى نور را بدرند و به معدن و مركز عظمت برسند و جانهاى ما به عزت و سربلندى قدست بياويزند . اى معبود من ! همچنين مرا در رديف آنانى قرار ده كه صدايشان كردى و به تو جواب دادند ، و آنها را ملاحظه كردى و آنان در برابر هيبت و عظمت تو مدهوش شدند ، و تو با آنان در پنهانى زمزمه كردى و مناجات نمودى و او آشكارا براى تو كار كرد . »
هامش
( 1 ) . بقره ، آيه 165 .
( 2 ) . انسان ، آيه 9 .
( 3 ) . مفاتيح الجنان ، اواسط مناجات شعبانيه .