كه در اين باره رواياتى نيز از ائمه ( ع ) رسيده است . از جمله در جلد دوم كافى بابى به عنوان « استدراج » بازشده و روايت زير ، يكى از آن هاست كه امام صادق ( ع ) فرمودند :
« انَّ اللهَ اذا ارادَ بِعَبْدٍ خَيْراً فَاذْنَبَ ذَنْباً اتْبَعَهُ بِنِقْمَةٍ وَ يَذْكُرَهُ الْاسْتِغْفار وَ اذا ارادَ بِعَبْدٍ شَرّاً فَاذْنَبَ ذَنْباً اتْبَعَهُ بِنِعْمَةٍ لِيُنْسِيَهُ الْاسْتِغْفار وَ يَتَمادى بِها وَ هُوَ قُولُ اللهِ تَعالى : « 1 » بِالنِّعَمِ عِنْدَ الْمَعاصى ؛ « 2 »
هرگاه خداوند تعالى اراده خيرى به بنده اش بنمايد وقتى كه بنده گناهى مرتكب شود او را به بلايى دچار مىكند كه استغفار را به يادش بياورد ، و هرگاه كه اراده شر نسبت به بنده اى داشته باشد تا گناهى كرد بر نعمت او مىافزايد تا استغفار را فراموش كند و به گناه خود ادامه دهد و اين معناى كلام الهى است كه مىفرمايد " ما به زودى از جايى كه نمىدانند به تدريج ، آنها را مىگيريم " يعنى به واسطه نعمت هايى كه در برابر گناهان به ايشان مىبخشيم .
بلكه از آيه اى كه در سوره زخرف است ، چنين بر مىآيد كه اگر مردم از دين برنمىگشتند و همگى كافر نمىشدند - الى ما شاء الله - خداوند بر نعمتهاى غيرمتقين مىافزود . كلام الهى است :
؛ « 3 » اگر مردم ، يك امت نمىبودند ما سقف هايى از نقره بر خانه هاى كسانى كه به خداى رحمان كفر مىورزيدند قرار مىداديم و كاخ هايى براى ايشان بر مىافراشتيم تا از آنها بالا
هامش
( 1 ) . اعراف ، آيه 182 .
( 2 ) . كافى ، ج 2 ، ص 452 ، ( باب الاستدراج ) ، ح 1 .
( 3 ) . زخرف ، آيه 33 - 35 .