- ؛
فَأَرَادُوا بِهِ كَيْداً فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ
« 1 » خواستند با او حيله كنند ما هم آنها را پستترين و شكست خورده ترين كسان گردانيديم .
- . . . ؛
اسْتِكْبَاراً فِي الْأَرْضِ وَ مَكْرَ السَّيِّئِ وَ لَا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ فَهَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا سُنَّةَ الْأَوَّلِينَ فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَحْوِيلًا
« 2 » . . . حيله بد هم جز به اهلش ضرر نمىرساند .
- ؛
وَ مَكَرُوا مَكْراً وَ مَكَرْنَا مَكْراً وَ هُمْ لَا يَشْعُرُونَ
« 3 » آنها نقشه مهمى كشيدند و ما هم نقشه مهمى مىكشيم . . . .
« زلفة » به معناى قرب و منزلت است . « جود » كرم را گويند . « مجيد » يعنى شريفى كه شرفش فراگير باشد . « لهجه » به معناى گردش ، گويا بودن و ورد زبان داشتن است .
« تيمه » به معناى عشق شديدى است كه صاحبش را به خوارى و بندگى وا مىدارد كه به چنين كسى « متيِّم » مىگويند . « اقاله » فسخ معامله است و در اين جا معناى « عفو و گذشت » دارد . « عثرة » لغزش و خطا را گويند . « نصبالوجه » به معناى رو كردن و توجه است . « منا » جمع « منيه » است به معناى آرزوها .
هامش
( 1 ) . صافات ، آيه 98 .
( 2 ) . فاطر ، آيه 43 .
( 3 ) . نمل ، آيه 50 .