مىشود ولى غير از انسان پاك و پاكيزه وارد بهشت نمىشود . - يعنى اگر چنان چه توبه نكرده باشد به جهت ناپاك بودنش در آتش خواهد افتاد . »
همچنين امام صادق ( ع ) فرمودند :
« اذا أَذْنَبَ الرَّجُلُ خَرَجَ فى قَلْبِهِ نُكْتَةٌ سَوْداءُ فَانْ تابَ انْمَحَتْ وَ إِنْ زَادَ زادَتْ حَتّى تَغْلِبَ عَلى قَلْبِه فَلا يُفْلِحُ بَعْدَها ابَداً ؛ « 1 »
وقتى كسى مرتكب گناهى بشود در دلش نقطه سياهى پيدا مىشود كه اگر توبه كرد از بين رفته و محو مىگردد ولى اگر بر گناه خود افزود آن نقطه فزونى مىگيرد و پخش مىشود تا آن كه تمام قلب را فرا مىگيرد . آن وقت ديگر هرگز روى رهايى و رستگارى را نخواهد ديد . »
امام باقر ( ع ) نيز فرمودند :
« انَّ الْعَبْدَ يَسْئَلُ اللهَ الْحاجَةَ فَيَكُونُ مِنْ شَأْنِه قَضائُها الى اجَلٍ قَريبٍ اوْ الى وَقْتٍ بَطىءِ فَيُذْنِبُ الْعَبْدُ ذَنْباً فَيَقُولُ اللهُ تَبارَكَ وَ تَعالى لِلْمَلَكِ لا تَقْضِ حاجَتَهُ وَاحْرِمْهُ ايّاها فَانَّهُ تَعَرَّضَ لِسُخْطى وَاسْتَوْجَبَ الْحِرْمانَ مِنّى ؛ « 2 »
بنده از خداوند مطلبى را درخواست مىكند و شأن او آن است كه به زودى يا با كمى تأخير خواسته اش برآورده شود . آن گاه گناهى مرتكب مىشود . خداوند تبارك و تعالى به فرشتگان مىگويد حاجتش را برآورده نسازيد . ديگر او را از رسيدن به اين خواسته اش باز خواهم داشت ، چرا كه او خشم مرا برانگيخته است و مستوجب حرمان از جانب من شده است . »
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 271 ، ( باب الذنوب ) ، ح 13 .
( 2 ) . همان ، ح 14 .