« كانَ ابى يَقُولُ : ما مِنْ شىءٍ افْسَدَ لِلْقَلْبِ مِنْ خَطيئَةٍ ، انَّ الْقَلْبَ لَيُواقِعُ الْخَطيئَةَ فَما تَزالُ بِه حَتّى تَغْلِبَ عَلَيْهِ فَيُصَيِّر اعْلاهُ اسْفَلَهُ ؛ « 1 »
پدرم فرمود : هيچ چيزى فاسد كنندهتر از گناه براى قلب وجود ندارد و هرگاه گناه بر قلب واقع شود در آن ماندگار مىشود ، تا اين كه بر قلب چيره مىگردد و او را از مسير حق باز مىگرداند و او را به مرتبه پايينتر سوق مىدهد . »
فيض كاشانى ( رحمه الله ) در وافى در شرح اين روايت گفته اند : به قدرى اين خطا در قلب اثر مىگذارد كه رويش را كه به سوى حق و آخرت است ، به سمت دنيا و باطل برمىگرداند .
باز هم از امام صادق ( ع ) روايت شده است :
« تَعَوَّذوا باللهِ مِنْ سَطَواتِ اللهِ باللَّيْلِ وَ النَّهار
؛ « 2 » از مؤاخذه هاى شديد خداوند ، در شبانه روز به خدا پناه ببريد . »
راوى مىگويد : پرسيدم سطوات خدا چيست ؟ حضرت فرمود :
« الْاخْذُ عَلَى الْمَعاصى ؛ مؤاخذهاى به جهت گناهان باشد . »
از امام باقر ( ع ) روايت شده است :
« الذُّنُوبُ كُلُّها شَديدَهُ وَ اشَدُّها ما نَبَتَ عَلَيْهِ اللَّحْمُ وَ الدَّمُ لِأَنَّهُ امّا مَرْحُومٌ وَ امّا مُعَذَّبٌ وَ الْجَنَّةُ لايَدْخُلُهَا الّا طَيِّبٌ ؛ « 3 »
همه گناهان سخت است ولى سختتر از همه ، گناهى است كه به واسطه اش خون و گوشت در تن آدمى برويد ، چرا كه آدمى بالاخره يا مورد رحمت ، قرار مىگيرد ، يا عذاب
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 268 ، ( باب الذنوب ) ، ح 1 ؛ بحار الانوار ، ج 70 ، ص 312 ، ( باب 137 ) ، ح 1 .
( 2 ) . همان ، ص 269 ، ( باب الذنوب ) ، ح 6 .
( 3 ) . همان ، ح 7 .