خاتمه بپذيرد . خداوند عزوجل نمازهاى يوميه را واجب كرد . هر كس آنها را ادا كند به سرحد آن رسيده است . در ماه رمضان هم هر كس روزه بدارد به سرحدش رسيده است . در مورد حج هم هر كس كه حج بگذارد به سرحد حج رسيده است ، مگر ذكر كه خداوند تعالى به كم آن راضى نشده و سرانجامى براى آن قرار نداده است . »
سپس حضرت اين آيه را تلاوت فرمودند :
؛
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا
« 1 » اى كسانى كه ايمان آوردهايد بسيار خدا را ياد كنيد و صبح و شام او را به پاكى ستايش كنيد .
سپس فرمودند :
« كانَ ابى ( ع ) كَثيرَ الذِّكرِ لَقَدْ كُنْتُ أَمْشى مَعَهُ وَ انَّهُ لَيَذْكُرُ اللهَ وَ آكُلُ مَعَهُ الطَّعامَ وَ انَّهُ لَيَذْكُرُ اللهَ وَ لَقَدْ كانَ يُحَدِّثُ الْقَوْمَ وَ ما يَشْغَلُهُ ذلِكَ عَنْ ذِكْرِ اللهِ وَ كُنْتُ ارى لِسانَهُ لازِقاً بِحَنَكِه يَقُولُ لاالهَ الَّا اللهُ . وَ كانَ يَجْمَعُنا فَيَأْمُرُنا بِالذِّكْرِ حَتّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ وَ يَأْمُرُ بِالْقَراءَةِ مَنْ كانَ يَقْرَأُ مِنّا وَ مَنْ كانَ لايَقْرَأُ مِنّا أَمَرَهُ بِالذِّكْرِ ؛ « 2 »
پدرم - كه درود بر او - بسيار ذكر مىگفت . با او راه مىرفتم و او ياد خدا مىكرد . با او غذا مىخوردم ياد خدا مىكرد . با مردم حرف مىزد و در عين حال اين كار ، او را از ياد خدا باز نمىداشت . مىديدم زبانش به كامش چسبيده بود و مىگفت : لا إله الا الله . و ما را جمع مىكرد و به ذكر گفتن امر مىكرد ، تا آن كه خورشيد طلوع مىكرد و ما را به خواندن قرآن تشويق مىكرد و اگر كسى قرآن نمىخواند دستور مىداد تا ذكر بگويد . »
هامش
( 1 ) . احزاب ، آيه 41 و 42 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 46 ، ص 297 ، ( باب 6 ) ، ح 29 .