اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ جَمالِكَ بِا جْمَلِهِ
و كُلُّ جَمالِكَ جَميلٌ ؛
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِجَمالِكَ كُلِّه .
تفسير ادبى
كلمه « جمال » از نظر لغت ، به معناى حسن و زيبايى است و به چند گونه استعمال مىشود :
1 . گاهى به حسب صفات استعمال مىشود . لذا در روايات مىخوانيم :
« انَّ اللَّهَ جَميلٌ يُحِبُّ الْجَمالَ ؛ « 1 »
خدا زيباست از نظر سيرت ، و هر كس نيز سيرت نيكو و صفات خوب داشته باشد ، خدا او را دوست دارد . »
2 . گاهى نيز به حسب صورت استعمال مىشود . در لغت عرب هم هست كه :
« عُرِضَتْ لَهُ امْرَاةُ حَسْناءُ جَمْلاءُ . »
3 . گاهى هم به اعتبار هيئتى كه عارض چيزى مىشود ، استعمال مىگردد ؛ مثل :
« انَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْجَمالَ وَ التَّجَمُّل ؛ « 2 »
خداوند زيبايى و خودآرايى و تزيين را دوست دارد . »
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 6 ، ص 438 ، ( باب التجمل و اظهار النعمة ) ، ح 1 .
( 2 ) . بحارالأنوار ، ج 73 ، ص 141 ، ( باب 19 - الطيب وفضله وأصله . . . ) ، ح 5 ؛ امالى طوسى ، ص 275 « انّ اللَّه ( تعالى ) يحب الجمال والتجميل . . . » .