رابطه با خدا هر چه محكمتر باشد اين حالات براى انسان ، بهتر پيدا مىشود ، و اولين توجهى كه پيدا مىكند اين است كه به آن وجود حقهء حقيقيهء بسيط توجه پيدا مىكند . متوجه آن وجود جمعالجمعى مىشود و تشبهى هم به آن مىيابد .
در روايات مىخوانيم :
« الَصَّوْمُ لى وَ انَا اجْزى بِه ؛ « 1 »
روزه مال من است ، پاداشش هم خود منم . »
جملهء « پاداشش خود منم » يعنى چه ؟ يعنى : اى روزه گير ! روزه از عبادتهايى است كه تشبّه تو را به من خيلى مىكند و جنبهء حيوانى را كنترل و بُعدِ معنوى را قوى مىكند . انسان اگر بتواند بُعدِ روحى را تقويت ، و بُعدِ حيوانى را كنترل كند ، و از آن مركب و بُراق بسازد ، مىتواند به جايى سفر كند كه به جز خدا نبيد و نداند .
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 70 ، ص 11 ، ( باب 122 - حب الدنيا و ذمها و . . . ) ، ذيل ح 3 .