مولايى جز خدا نمىبيند :
« اللَّهُ وَلِىُّ الَّذينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُم مِنَ الظُّلُماتِ الَى النُّورِ » ؛
« 1 » خداوند ، سرور كسانى است كه ايمان آوردهاند ، آنان را از تاريكىها به سوى روشنايى به در مىبرد .
« وَالَّذينَ كَفَروا اوْلِيائُهُمُ الطّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النّورِ الَى الظُّلُماتِ » ؛
« 2 » و كسانى كه كفر ورزيدهاند سرورانشان طاغوتاند كه آنان را از روشنايى به سوى تاريكىها به در مىبرد .
آرى ، اگر حكومت خدا نباشد طاغوتها ، تخيلها ، وسوسهها ، اضطراب خاطرها ، نگرانىهاو غم و غصهها بر دل حكومت دارد و انسان از نور به ظلمت كشيده مىشود .
اگر كسى بخواهد به مقصود برسد و سكينه و وقار بر دل او حكومت داشته باشد بايد در سير و سلوك ، خود را به مقام لقاى قرآن برساند . اگر به اين مقام رسيد قرآن مىفرمايد :
« الا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ . »
« 3 » ديگر آن وقت سكينه و وقار دارد و نگرانىها و غم و غصهها از دلش رخت بر مىبندد و هيچ چيز جز خدا نمىتواند مقصود و مطلوب او باشد . اگر در اين دنيا اطمينان مىخواهى ، اگر مىخواهى به مقصود برسى ، بايد راه مشكل را بپيمايى ؛ خارها و مشكلهاى زيادى بر سر اين راه است اما چارهاى جز پيمودن نيست ، همچنان كه خداى متعال مىگويد :
« الا انَّ اوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاهُمْ يَحْزَنونَ . »
« 4 »
هامش
( 1 ) . بقره ، آيه 257 .
( 2 ) . بقره ، آيه 257 .
( 3 ) . رعد ، آيه 28 .
( 4 ) . يونس ، آيه 62 .