اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ آياتِكَ بِاكْرَمِها
وَ كُلُّ آياتِكَ كَريمَةٌ ؛
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِآياتِكَ كُلِّها .
تفسير ادبى
« آيه » به معناى « علامت » است ؛ علامت ظاهر و باطن ، علامتى كه بتوان از آن عبرت گرفت و علامتى كه از نظر عقل عجيب باشد . قرآن مىفرمايد :
« سَنُريهِمْ آياتِنا فِى الافاقِ وَ فى انْفُسِهِمْ حَتّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ انَّهُ الْحَقُّ » ؛
« 1 » ما به زودى نشانههاى خود را در طبيعت و همچنين در وجودِ خودتان به شما نشان مىدهيم تا اين كه بر ايشان روشن گردد كه خداوند حق است .
آيات آفاقى ، يعنى آياتى كه در عالم وجود است و آيات انفسى ، يعنى نشانههايى كه در انسان نهفته است . همهء موجودات ، آيات خدايند ، و كريمترين و بارزترين اين آيات ، انسان است . اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمايد :
« وتزْعَمُ انَّكَ جِرْمٌ صَغيرٌ * وَ فيكَ انْطَوَى الْعالَمُ الاكْبَرُ ؛ « 2 »
مىپندارى جثهء كوچكى هستى ، در حالى كه عالم بزرگتر در تو نهفته است . »
هامش
( 1 ) . فصلت ، آيه 53 .
( 2 ) . تفسير صافى ، ج 1 ، ص 92 ؛ در جايى ديگر با اندكى اختلاف در متن « وتحسب » بدل از « وتزعم » وارد شده است ، ر . ك : ديوان امام على عليه السلام ، ص 175 ؛ همچنين در مواردى « أتزعم » وارد شده است ، ر . ك : تفسير جامع ، ج 1 ، ص 106 .