و وقتى توجه كند كه همهء نعمتهاى ربوبى ، شريف است ، مىگويد :
« وَ كُلُّ مَنِّكَ قَديمٌ
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِمَنِّك كُلِّهِ . »
درس ولايى
عارف گاهى نظر به اهلبيت و ثكثر آنها دارد و خواهان توسل به اهلبيت است ، لذا در اين نظر مىگويد :
« اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ مَنِّكّ بِا قْدَمِه ؛
خدايا ! به درخانهات آمدهام ، تمام نظرم به چهارده معصوم است . خدايا ! تو را به قديمترين آن نعمتها ؛ يعنى به حقيقت محمد صلى الله عليه و آله قسم مىدهم . »
عارف وقتى توجه كند كه چهارده معصوم ، واسطهء فيض و يك چيزاند :
« كُلُّهُمْ نورٌ واحِد » و « اوَّلُهْمْ مُحَمَّدٌ ، اوْسَطهُمْ مُحَمَّدٌ ، آخِرُهُمْ مُحَمَّدٌ » ،
در اين نظر مىگويد :
« وَ كُلُّ مَنّكَ قَديمٌ
؛ خدايا ! همهء نعمتهايت قديماند . »
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِمَنّك كُلِّهِ ؛
خدايا به درخانهات آمدهام ، از تو سئوال مىكنم و تو را به چهارده معصوم قسم مىدهم . »
تذكر اخلاقى
يكى از رذايلى كه همهء انفاقها را باطل مىكند « منت گذاشتن » است ؛ يعنى كسى نعمت به كسى بدهد و سپس بازگو كند و بگويد : « من آنم كه بر تو منّت دارم ، زيرا