شرح عرفانى
بنده وقتى به عالم جبروت ، عالم اسما و صفات و به ذات مقدس خدا توجه كند ، مىگويد :
« اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ شَرَفِكَ بِاشْرَفِه ؛
خدايا ! به درخانهات آمدهام ، نظرم به شرافت توست . اى خدا ! تو را به شريفترين شرافتهايت و به ذات مقدست كه منبع هر خيرى است ، و به وجود مقدست كه همهء خيرها از آن جا سرچشمه مىگيرد ، قسم مىدهم . »
بنده وقتى به عينيت اسما و صفات ، توجه كند مىگويد :
« وَ كُلُّ شَرَفِكَ شَريفٌ
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِشَرَفِكَ كُلِّها ؛
خدايا ! همهء شرافتهاى تو شريف است . اى خدا ! به درخانهات آمدهام ، و تو را به همهء شرافتهايت قسم مىدهم ؛ يعنى خدايا ! به درخانهات آمدهام ، و تو را به ذات مقدست كه منبع هر خيرى است قسم مىدهم . »
اما وقتى به عالم كثرت ، « كن رحمانى » و عالم وجود بيايد ، و تكثر را ببيند ، مشاهده مىكند كه حقيقت محمد صلى الله عليه و آله و سلم اشرف همه موجودات است ، لذا مىگويد :
« اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ شَرَفِكَ بِاشْرَفِه ؛
خدايا ! به درخانهات آمدهام ، نظرم به شرافت توست ، و تو را به شريفترين شرافتهايت ؛ يعنى به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم قسم مىدهم . »
عارف در اين نظر ممكن است بساطت فيض را ببيند و اين كه فيض مقدس معدن هر خير و شرافتى است ، و افاضهء حق به عالم هستى ، سرمنشأ هروجودى است ، و