اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ شَرَفِكَ بِاشْرَفِه
وَ كُلُّ شَرَفِكَ شَريفٌ ؛
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِشَرَفِكَ كُلِّهِ .
تفسير ادبى
« شرافت » به معناى « تَطَلُّع » است . به كسى كه خير مادى يا معنوى داشته باشد « شريف » اطلاق مىشود ، زيرا به واسطهء خيرى كه در او هست بر ديگران مشرف است .
وجود ، خير و شريف است ، چون معدن هر خير و شرافتى است . فيلسوف بزرگوار - ملاهادى سبزوارى - در منظومه مىفرمايد :
« لِانَّهُ مَنْبَعُ كُلِّ شَرَفٍ « 1 » ؛
وجود ، منبع هر شرافتى است . »
پروردگار عالم به حسب وجود ، منبعِ خير و شرافت است ؛ پس بالاترين شرافتها ذات مقدس خداست ، و به حسب اسما و صفات ، منبعِ هر خير و شرافتى است و عالم هستى از آن جا تجلى مىكند و عالم هستى تجلى گاه اسماء و صفات پروردگار عالم است ، و به حسب فيض مقدس ، شريف است ، زيرا وجود عالم هستى هر خوبىيى را مىآورد .
هامش
( 1 ) . شرح المنظومه ، ج 2 ، ص 62 و 68 .