اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِمَشِيَّتِكَ كُلِّها
وَ كُلُّ مَشِيَّتِكَ ماضِيَةٌ ؛
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ مَشِيَّتِكَ بِامْضاها .
تفسير ادبى
« مشيت » از نظر لغت به معناى « اراده » است . از حضرت رضا عليه السلام روايت داريم كه فرمودهاند : « ابداع ، مشيّت و اراده ، يك معنا دارند . » « 1 » اكثر استعمال « مشيت » در « ارادهاى » است كه در مقام ذات ربوبى باشد و معمولًا « اراده » براى ذات پروردگار عالم در مقام فعل و اسماى فعل استعمال مىشود ؛ توضيح اين كه اراده مثل علم ، قدرت و ساير صفات جمال است ، و مراتبى دارد :
1 ) مرتبهء ذات مقدس خدا كه ارادهء در مرتبهء ذات عين ذات ربوبى است ؛
2 ) مرتبهء اسما و صفات كه از صفات جمال شمرده شده است ؛
3 ) مرتبهء فعل كه از صفات فعل محسوب مىشود .
به اعتبار مراتب اول و دوم ، اراده ، قديم و عين ذات است و به اعتبار مرتبهء سوم ، اراده ، حادث و از صفات افعال است ، بنابراين بين روايات و گفتهها جمع مىشود كه
هامش
( 1 ) . ميزان الحكمة ، ج 3 ، ص 2575 .