قرآن مىگويد :
انَّ الَّذينَ امَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمّ كَفَرُوا ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَمْ يَكُنَ اللهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ
« 1 » كسانى كه گناه مىكنند و دوباره بر مىگردند و گناه مىكنند و بر مىگردند و باز هم گناه مىكنند و بر مىگردند و به قول قرآن كافر مىشوند و مسلمان مىشوند و كافر مىشوند و مسلمان مىشوند ، خدا آنها را نمىآمرزد ، در حالى كه همين الآن گفتم صدبار اگر توبه شكستى ، باز آى . حالا چه جور آيه را معنا كنيم ؟ معناى آيهء شريفه اين است كه آدمهاى متلون كه شب توبه مىكنند ، و صبح همان كارى را كه قبلًا مىكردند ، انجام مىدهند ، در حقيقت توبه نكردهاند . آنها در جلسهاى نشستهاند و حالتى پيدا كردهاند و خدا خدا گفتهاند اما فردا صبح همان كه بودهاند ، مى شوند و اين در حقيقت ، توبه نيست .
خانم ، با چادر به حرم حضرت معصومه و حرم حضرت رضا ( ع ) مىرود و آنجا توسل هم پيدا مىكند ؛ اما هنوز از حرم بيرون نيامده ، چادرش را بر مىدارد ! اينكه توبه و توسل نيست ؛ اين مسخره بازى است . ديگرى نمامى و سخنچينى و غيبت و تهمت و شايعه پراكنى كرده و خدا خدا هم مىكند ، اما فردا صبح دو دفعه همان غيبتها را شروع مىكند ؛ همان تهمتهايى را كه مىزده ، ادامه مىدهد ، اين توبه نيست ، العياذ بالله آدم حقهباز و رشوهخوار و مال مردمخورى كه روزى يا ساعتى از كارش شرمنده است ، اما فردا همان كه بود مىشود ، معلوم است كه كارش توبه نيست ؛ لذا قرآن مرتب در آيات توبه مىفرمايد : تابَ وَ اصْلَحَ چند آيهاى كه در بخشهاى قبلى خواندم ، آيات بسيار اميدوار كنندهاى بود و در همان جا مىگويد : تابَ وَ اصْلحَ ، داريم كه :
هامش
( 1 ) - نساء / 137 .