و مراقبت دائم ، به امور مردم مخصوصاً افراد تحت فرماندهى خود كاملًا توجّه و رسيدگى كنند ؛ شانه هاى ستبرشان بار خلق را بر دوش كشد وبازوان تنومندشان تكيه گاه قوى ضعيفان باشد .
يك فرمانده بايد بگونه اى با افراد تحت فرمان خود رابطه ى عاطفى و صميمى داشته باشد كه آنان فرمانده را براى خود پدرى مهربان و برادرى خدمتگذار ببينند تا حتى در مشكلات و گرفتاريهاى شخصى به دو مراجعه كنند و با او درددل كنند . چون موفقيت يك فرمانده ى اسلام فقط در خوب فرماندهى كردن عمليات نظامى و رسيدن به پيروزيهاى صورى نيست . فرمانده موردنظر اسلام و مرضى حق تعالى ، آنست كه علاوه بر خوب فرماندهى كردن عمليات نظامى ، بر قلوب افراد تحت فرماندهى خود حكومت معنوى داشته باشد ، رابطه اى صميمى و نزديك با افراد برقرار كند و از مشكلات و نيازهاى مادى و معنوى آنان كاملًا بااطلاع باشد .
سواران را خبر از حال پياده هاست !
امام « ع » در ادامه ى دستورالعمل خويش و به عنوان « ذكر خاص بعد از عام » به تبيين نوع ديگرى از خدمت به برادران مؤمن مى پردازد و چنين مى فرمايد :
« وَ مَن حَمَلَ اخاهُ المؤمن عَلى راحلَة حَمَلَه الله عَلى ناقَةٍ مِن نوق الجَّنةِ وَ باهى بِه الملائكَة المُقرَّبينَ يومَ القيامة »
هر كسى برادر مؤمن خود را بر مركبى سوار كند ، خداوند روز قيامت او را بر شترى از شتران بهشت سوار مىكند و به قدرى با عظمت و شكوه خواهد بود كه فرشتگان مقرّب الهى به او فخر و مباهات مى كنند .
اخلاق فرماندهى وفرمانبرى (فارسى) — صفحة 96
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٩٦