از اين رو ، سعى شود هر كدام كه وسيله ى نقليه اى داريد ، در مسير خويش افراد را به مقصد برسانيد ، تا امر مبارك امام « ع » را اطاعت كرده باشيد و در روز قيامت به چنين مقامى دست يابيد . البته ، عظمت اين ثوابها و حقيقت اين پاداشهاى اخروى ، براى ما فعلًا ، قابل درك نيست و لذّت آنها را احساس نمى كنيم . ولى ، براى تقرّب اين معنى به ذهن ، لذّت مجالست و حضور در خدمت امام امت را در نظر بگيريد كه چه لذت معنوى و والائى دارد . چه رسد به اينكه امام به وجود كسى مباهات كند . اين ديگر از بهترين لذّتها است .
حال ، اين را با مباهات ملائكه مقرّبين و خشنودى بارى تعالى مقايسه كنيد ، تا پرتوى از عالم نور بر شما نمايان شود . اين نعمتهاى غيرقابل تصور ، از سوار كردن مردم پياده و رساندن آنها به مقصد ، كه تنها مصداقى از خدمت به خلق است ، ناشى مىشود .
مصاديق ديگر اين كلّى
روايات زيادى كه از امامان معصوم ( عليه السّلام ) در خدمتگزارى به مؤمنين رسيده است ، در واقع يك « كلّى » است كه داراى « مصاديق » فراوانى است . يكى از مصاديق همان است كه در فراز پيش - سوار كردن پياده ها - از آن سخن رفت .
دستگيرى از بينوايان ، پوشاندن برهنگان ، عيادت از بيماران ، اطعام گرسنگان و هزاران هزار خدمت از اين قبيل ، هر كدام خدمت به خلق است . هر كس به اندازه ى توان خويش بايد اين وظيفه ى مهم را به انجام رساند . اگرچه دعاكردن براى اهل ايمان باشد ، يا همدردى