غلامى كه در دل ماهيش يافته بود ، به او باز گردانيد و خاطرش شاد كرد .
آن روزگار را به حال اكنونش قياس كرد ، آه سردى كشيد و گفت :
« پروردگارا ! توانى كه عقيق خُرد را كه طعمه ى ماهيان درياى بيكران شده بود به من رسانى ! و نه عجب كه توانى غذاى ميان دستانم را به دهانم نرسانى ! »
« وَ تِلْكَ الأيّام نداوِلها بينَ النّاس وَ لِيعلَمَ اللهُ الّذينَ امَنوا » « 1 » كه اين روزگار را به اختلاف - و فراز و نشيبهاى بسيار - ميان خلايق مى گردانيم . تا مقام اهل ايمان به امتحان معلوم شود .
تذكر مفيد
دنيا و سرگذشت پيشينيان محل تأمّل است . فريب ظاهر آراسته ى دنيا را نبايد خورد كه اين دام به قدمت تاريخ گسترده و قربانيان بى شمارى را به كام خود فرو برده است .
به هوش باشيد كه مبادا دل به دنيا دهيد و خدا را از خانه ى دل ، كه خانه ى اوست بيرون كنيد . زنهار كه با رياست و مسئوليت پذيرفتن ، خود را به دنيا نفروشيد و سراى جاويد را به دنيا نبازيد . دنيا خوش خط و خال است و شيوه ها و عشوه گريهاى بسيار دارد . چنان كه صفا و صميميّت را به جفا و كينه و زىّ سادگى را به خوى تكلّف و اخلاص را به شرك بدل مى سازد . البتّه اينها را به يك باره تغيير
هامش
( 1 ) - سوره ى آل عمران ، آيه 140