خوشا ! به « حال » آنان كه دل را « خانه ى خدا » كردند و به ولايت الهى از شب ظلمانى و تاريك و جهل به ميهمانى آفتاب دعوت شدند و بر خوان گسترده ى نور نشستند . خود را يكباره در محضر خداى حاضر يافتند و لذت حضور در حرم دوست را چشيدند . به شكرانه ى اين نعمت ديگر هرگز ، از حرم يار پا به ديار غفلت ننهادند ؛ و حرمت حضور را نشكستند . « طُوبى لَهُم » !
« هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند * وانكه اين كار ندانست در انكار بماند » « 1 »
خشوع در نماز و تذكر چند مطلب
اين سوال بر بسيارى از زبانها جاريست كه : « چگونه مى توان در نماز حضور قلب داشت ؟ » . پاسخ همانست كه در بالا آمد ، يعنى : بيرون راندن غاصبان از « خانه ى دل » و اغيار از « حرم يار » و اين امر ميسر نيست مگر آنكه خود را به آداب شرعيه مؤدب و به اخلاق الهى متخلق و به احكام اسلامى متعبد كنيم .
در اينجا ، مختصراً به ذكر چند نكته ، كه مفيد اين معنا است ، اكتفا مى كنيم :
1 به نوافل « 2 » ، كه تنها وسيله جبران عدم حضور قلب است ، مقيد
هامش
( 1 ) - ديوان حافظ
( 2 ) - مساله 764 نمازهاى مستحبى زياد است ، و آنها را نافله گويند . و بين نمازهاى مستحبى ، به خواندن نافله هاى شبانه روز ( رواتب ) بيشتر سفارش شده است و آنها در غير روز جمعه سى و چهار ركعتند كه هشت ركعت آن نافله ى ظهر و هشت ركعت نافله ى عصر و چهار ركعت نافله ى مغرب و دو ركعت نافله ى عشا و يازده ركعت نافله ى شب و دو ركعت نافله ى صبح است و . . . ( رساله ى حضرت امام خمينى چاپ جامعه مدرسين )