در شريعت مقدس اسلام براى هر شخصى حدودى معين شده است و بايد در همان محدوده عمل كند كه در آنصورت در مقابل رهبر و ولى فقيه ، هدف و قانون تسليم بوده و به وظيفه ى شرعى عمل كرده است و اگر از حدود خود تجاوز كند ، مشمول حكم آيه شريفه مىشود به اينكه انبياء را به ناحق كشته است .
امام صادق ( عليه السلام ) در تفسير آيه شريفه مى فرمايند : « منظور از كشتن انبياء قتل ظاهرى يا ضرب و شتم آنها نبود . بلكه ، هدف آنان را زير پاگذاشتن و ناديده انگاشتن است . « 1 » »
مسئوليت وسيله ى تقرب به خداوند تعالى است
پس از اينكه معلوم شد مسئوليت يك نوع « ابتلاء » و آزمايش الهى و داراى چارچوب و احكام شرعى است ، به بررسى نكته ديگرى از نامه « نجاشى » مى پردازيم .
« نجاشى » غايت درخواست دستورالعمل و استفتاء حدود شرعى ولايت ( استاندارى ) را با اين عبارت بيان مىكند :
« ما يقربَنى الى الله عزّوجَل وَ الى رَسُوله »
يعنى : تقرب به خداوند عزوجل ، و رسول گرامى ( ص )
با سير اجمالى و به اندازه بضاعت ، در تعاليم عالى قرآن اين معنى به خوبى ، قابل درك و تصديق است كه قرآن براى تكامل و تقرب انسان نازل شده است به گونه اى كه در آن به خودسازى بسيار اهميت داده شده و ( شايد ) نيمى از تعاليم كتاب به صورت مستقيم يا
هامش
( 1 ) - والله ما قتلوهم بايدهم و لا ضّربوهم باسيافهم و . . . الخ ( تفسير نور الثقلين ج 1 ص 84 )