امام ( ع ) ، گناه نكنيم و در آزمايش الهى سرافكنده و شرمسار نشويم .
مسلمان افسار گسيخته و به خود رها شده نيست . بايد تلاش كند كه چشم و گوش و زبان و دست خويش ، بلكه انديشه و تخيلاتش ، را كنترل كند و با عمل به احكام شرع مقدس و تقوى همه ى اعضاء و جوارح خود را در مسير خشنودى خداى تعالى به كار گيرد .
پيمان خدا با مؤمن
« وَ اخَذَ اللهُ ميثاق المؤمن عَلى اشياءٍ أَيسرها عَلَيه مؤمن مثله يقول بمقالِتِه يعيبه و يحسده ، و الشّيطان يغويه و يَمقته و السّلطان يقفو أثره وَ يَتَبع عَثَراته و كافر بالّذى هُوَ مُؤمن بِه يَرى سَفَكش دمه ديناً وَ اباحَة حَريمه غنماً فَما بَبقاء المؤمنُ بَعدش هذا ؟ » خداوند از مؤمن چند چيز را پيمان گرفت كه ساده ترينش بر او اين است كه
1 مؤمنى كه چون او گفتارش را باز گويد ، اما عيبجوئى او را كند ، و به دو حسد وزرد ؛
2 و شيطان او را گمراه كند ، و سخت در پى گرفتن او باشد ؛
3 حاكم جور دنبال ردّپاى اوست ، و خطاها و لغزشهاى او را دنبال مىكند .
4 كسى كه به آنچه او ايمان دارد ، كافر است و ريختن خون او را عمل به احكام دين مى بيند ، و هتك حرمت او را پيروزى مىداند . پس ، چگونه است پايدار ماندن مؤمن پس از آن ؟ !
اين كلام اندكى از شدّت ابتلاء مؤمن و خطراتى را كه با آن روبرو است نشان مىدهد . بديهى است كه تنها با هوشيارى و پابرجائى و توكّل بر خدا مى توان بر اين مشكلات پيروز شد . مؤمن به آزمايشهاى سختى دچار شده است كه ساده ترين آن گرفتار شدن به دام دوست نادان گنه كار است ، كه غيبت او را مىكند ، به او