همه آنها قبل از اينكه زمين را بيافرينيم در لوح محفوظ ثبت است و اين امر براى خدا آسان است . اين به خاطر آن است كه براى آنچه از دست دادهايد تأسف نخوريد و به آنچه به شما داده است دلبسته و شادمان نباشد » .
يعنى اگر مشكل و بلايى جلو آمد كه دست شما نبوده و شما نمىتوانيد گره كور آن را باز كنيد ، در اين صورت نبايد به خاطر آن غصه بخوريد ، چرا كه مقدور و قسمت شما اين بوده است ، همچنانكه اگر نعمتى هم براى شما پيش آمد ، خوشحالى آن نبايد باعث خروج شما از تعادل و ميانهروى شود .
در كلامى از اميرمؤمنان ، حضرت على ( ع ) آمده است كه اصلًا زهد اسلامى همين است كه انسان ، بر مافات غصه نخورد و به آنچه داده مىشود خوشحال نگردد « 1 » .
در آيه ى ديگر از قرآن شريف ، دوستان خدا ، كسانى معرفى شدهاند كه نه از چيزى مىترسند و نه در حزن و اندوهند .
الا انَّ اولِياءَ اللهِ لا خَوْفٌ عَلَيهِمْ وَ لا هُم يحْزَنُونَ « 2 » « آگاه باشيد ( دوستان و ) و اولياى خدا ، نه ترسى دارند و نه غمگين مىشوند » .
يعنى بر گذشتهها ، غصه نمىخورد ، اگر قابل جبران است ، جبران مىكند و اگر قابل تدارك نيست ، تأسفى نخواهد خورد ، همچنين از آينده هم نمىترسد ، زيرا كسى كه خدا را دارد و كسى كه خداوند پناه اوست از آينده چه ترسى دارد ؟
نظير اين دو آيه ، در قرآن شريف زياد است كه به طور مستقيم يا به شكل كنايه به ما سفارش مىكند غم و غصه ، نگرانى و دلهره و اضطراب خاطر را از خود دور سازيم .
مرحوم ميرزا جوادآقا ملكى تبريزى در كتاب پرارزش لقاءالله ، در ذيل اين روايت از امام صادق ( ع ) كه فرمودهاند :
كسى كه صبح كند در حالى كه دل مشغولى و هم و غمش دنيا باشد ، در نزد خدا
هامش
( 1 ) - بحارالانوار / ج 70 ، ص 317 ، ذيل ح 58 .
( 2 ) - سوره ى يونس / 62 .