به يكديگر مىرسيدند ، به جاى تعارفات بىمحتوا و بعضاً دروغ ، پس از سلام ، يكى نصف اول اين سوره و ديگرى نيمه ى ديگر آن را مىخواند و بدينوسيله در هر برخوردى در شبانهروز ، هر يك ، ديگرى را امربهمعروف و نهىازمنكر مىكرد .
بعضىها گمان مىكنند كه اگر خودشان خوب باشند و گناه نكنند كفايت مىكند و ديگر وظيفهاى بر دوش آنها نيست ، در صورتى كه اين تصور غلط تنها با روحيه افراد بىتفاوت و بىتوجه سازگار است و قرآن با آن مبارزه مىكند . از ديدگاه قرآنكريم ، كسانى از خسران و تباهى در امانند كه اولًا ايمان داشته باشند و عمل صالح انجام بدهند ، و ثانياً ديگران را نيز به آن توصيه و سفارش و امر كنند ، يعنى پرداختن به خود و به اصطلاح كلاه خود را نگهداشتن كافى نيست ، بلكه بايد به اندازه ى قدرت و توان افراد ديگر را هم به خير و خوبى دعوت كرد و نيز از گناه بازداشت .
بهترين امت
در جاى ديگر ، قرآن شريف از امتى كه در بين آنها اين فريضه ى مهم الهى جارى است ، به عنوان بهترين امتها ياد مىكند و مىفرمايد :
كُنْتُمْ خَيْرَ امَّةٍ اخْرِجَتْ لِلنّاسِ تَاْمُرُونَ بِالمَعْروُفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ المُنكَرِ
« 1 » « شما بهترين امتى بوديد كه به سود انسانها آفريده شدهاند ( چه اينكه ) امربهمعروف و نهىازمنكر مىكنيد » .
علاوه بر اينكه قرآنكريم تربيت اجتماعى و نقش انسانسازى آن را در جايگاهى بسيار رفيع قرار مىدهد ، كثرت روايات و احاديث وارده نيز بر اهميت امربهمعروف و نهىازمنكر و پرهيز از بىتفاوتى و سكوت در مقابل كارهاى زشت ديگران دلالت دارد .
امام باقر ( ع ) مىفرمايند : امربهمعروف و نهىازمنكر دو خُلق از اخلاق خداى
هامش
( 1 ) - سوره ى آلعمران / 110 .