محارب با خدا و رسول او معرفى گرديده است . داستانى را در اين زمينه بشنويد و ببينيد كه بزرگان دين و مؤمنين به كلام و اوامر الهى ، چگونه با اين پديده شوم و نفرتانگيز برخورد خصمانه كردهاند .
مرحوم آيتالله العظمى سيد محمّدباقر دُرچهاى ، استاد مرحوم آيتالله العظمى بروجردى و يكى از علماى بزرگ اصفهان بودند . ايشان بنا به دعوت يك تاجر بازارى براى صرف شام ، به منزل او رفتند . بعد از اينكه شام را صرف كردند و مهمانى به پايان آمد و مرحوم آقاى دُرچهاى عازم رفتن شدند ، شخص تاجر يك سندى را در پيش ايشان گذارد و از آقا خواست كه آن را امضا كنند .
اين عالم بزرگ تا احساس كردند كه اصل مهمانى و غذايى را كه خورده رشوه بوده است ، رنگ مباركشان تغيير كرد و شروع به لرزيدن كردند و فرمودند : اى بىانصاف ، من با تو چه كرده بودم كه اين زهر مار را به خورد من دادى ؟ ! بعد بلافاصله از اتاق بيرون رفتند و كارى كردند تا غذاهاى خورده شده را استفراغ كنند و چون معلوم است كه همه آن غذاها بيرون نمىآيد ، ايشان مرتباً گريه مىكردند و از اينكه غذايى را با شبهه ى رشوه خورده بودند ، دائماً در ناراحتى و نگرانى به سر مىبردند .
بنابراين اگر كسى كار و تلاش خدماتى انجام داد و در پى آن رشوه گرفت ، يا ربا خورد و يا منت گذارد ، بداند كه دچار يك خدمت منفى و يك كار ضدارزشى شده و نتيجه كارش را از بين برده است . اين اختصاص به كارها و فعاليتهاى اقتصادى ندارد ، بلكه منت گذاردن به دنبال هر كار خيرى چه در خانه و بين پدر و پسر ، مادر و دختر ، زن و شوهر و بر عكس ، و چه در بيرون ازمنزل بين همسايگان و دوستان و آشنايان ، كارى بسيار مذموم است و انسان حكم گاو شيردهى را پيدا مىكند كه با يك لگد ، همه شيرها را مىريزد و از بين مىبرد . منت گذاشتن بر كسى ، اعمال خوب انسان را تباه و ضايع مىسازد .
عاقبت خير در خدمت به محرومين
كسانى كه در پى سير و سلوك و مراتب و درجات عرفانى هستند و مىخواهند