حضرت فرمودند : هر سؤالى كه به نظر تو مىآيد بپرس و از گفتن آن شرمگين مباش ، زيرا مزد و اجرت من در ازاء پاسخ به هر سؤال ، فزونتر از مجموع مرواريدى است كه فاصله ميان آسمان و زمين را پر مىكند ، لذا هيچگونه احساس رنج و زحمت نمىنمايم « 1 » .
باز راوى نقل مىكند كه در زمان خلافت اميرالمؤمنى على ( ع ) كه دو ثلث جهان آن روز در زير سيطره ى حكومت اسلام بود ، آن حضرت را در مسجد كوف ديدم كه زير آفتابسوزان ايستاده بودند . عرض كردم : آقاجان ، همه رفتهاند براى ناهار و استراحت ، چرا شما اينجا ايستادهايد ؟ ! فرمودند : من اينجا ايستادهام تا مظلومى را يارى كنم و اگر مىشود ، گرهى از كار كسى بگشايم « 2 » .
اين ، سيره و روشى است كه الگوهاى مكتب ما ترسيم فرمودهاند و ما به حكم تبعيت از بهترينها ، مىبايست آن را در زندگى فردى و اجتماعى خود متجلى سازيم ، تا مصداق و نمونه يك مسلمان كامل گرديم .
خشنودى خالق ، در خدمت به خلق
قانون مواسات و برادرى كه در فصلهاى پيشين در مورد آن بحث شد ، نيز بر همين معنا اشاره دارد كه اى مسلمان ! به حكم اين قانون ، بايد هميشه براى كمك به ديگران و قضاى حاجت برادران دينى خود مهيا و آماده باشى ، حالا چه شب باشد و چه روز ، اين ساعت باشد يا آن ساعت ، هر شكل و گونهاى كه در توان تو است ، زبانى ، قدمى ، قلمى ، با همفكرى ، با همدردى ، كم يا زياد ، آن ديگر فرقى نمىكند و عمده در اين باب ، توجه به ديگرگرايى است .
راوى مىگويد : براى برآورده شدن حاجتى به خدمت امام صادق ( ع ) شرفياب
هامش
( 1 ) - منيةالمريد / ص 115 .
( 2 ) - ما خرجت الا لا عين مظلوما او اغيث ملهوفا . بحارالانوار / ج 40 ، ص 113 ، ب 91 .