در روايات فراونى مىخوانيم كه كار كردن ، اعم از كار توليدى و ساير كارهاى خوب و خداپسندانه ، براى رفاه افراد خانواده ، براى حفظ و نگهدارى آبرو و يا براى خدمت و بهرهرسانى به ديگران چنان كه پيشوايان دينى ما ( ع ) چنين بودهاند در پيشگاه خداوند متعال مانند جهادكردن در خط مقدم جبهه در راه خداست و عرقى كه در اين راه ريخته مىشود ، حكم خون مجاهد فىسبيلالله را دارد « 1 » . يا كسى كه براى رفاه خانوادهاش كار و تلاش كند مثل جهاد در راه خداست « 2 » .
اميرالمؤمنين على ( ع ) نيز در زمان حيات مباركشان ، علاوه بر امامت و كارهاى فرهنگى ديگرى كه داشتند ، به فعاليتهاى توليدى هم مشغول بودند . ايشان با دستهاى پرتوان خودشان حدود 26 مزرعه و باغ را پايهريزى فرمودند ، شخصاً چاه يا قناتها را حفر مىكردند ، نهالها يا دانهها را مىنشاندند و ساير امور مربوط به آن را انجام مىدادند و سپس در پاى هر كدام از آنها دو ركعت نماز مىگزاردند و آنگاه كه زحمات به ثمر مىنشست و قنات احياء مىشد و نخلستان ايجاد مىگشت ، بلافاصله آن را براى فقرا و مستمندان و يتيمان وقف مىكردند و بر اين كار لحظهاى تأخير روا نمىداشتند .
توليد در خدمت محرومين
از امام على ( ع ) نقل شده است كه روزى براى حفر چاه يا قنات ، زمين را كنده و به داخل آن رفتند و پس از تلاش و سعى بسيار ، سرانجام موفق شدند و به آب رسيدند و آب با شدت فوران كرد و در نتيجه مانع از كار بيشتر حضرت گرديد ، لذا حضرت از چاه بالا آمدند و در دهانه چاه توقف فرمودند . اتفاقاً تعدادى از بستگان و خويشاوندان آن حضرت در آنجا بودند و موفقيت حضرت را نظاره مىكردند و از اينكه آب فراوانى از چاه بيرون مىآيد اظهار خوشحالى مىنمودند .
هامش
( 1 ) - فروع كافى / ج 5 ، ص 88 ، ح 2 و 3 .
( 2 ) - الكادّ لعياله كالمجاهد فى سبيلالله ، فروع كافى / ج 5 ، ص 88 ، ح 1 .