يعنى اگر زن و مرد و پير و جوان ، حيات طيب ، زندگى آسوده و با سعادت مىخواهند ، بايد كار و كوشش كنند ، و فعال باشند ، آن هم كار و كوشش خوب و صالح . سوره ى مباركه والعصر كه مسلمانان صدر اسلام در هنگام ملاقات با يكديگر به جاى تعارفات بى جا و بعضاً دروغ ، آن را تلاوت مىكردند نيز بر همين معنا تأكيد و سفارش دارد كه تنها كسانى از زيانكارى و خسران رهايى مىيايند كه ايمان داشته باشند و علاوه بر اينكه خود به كارهاى خوب مىپردازند و انسانهايى فعال و كوشا هستند ، ديگران را نيز به آن ترغيب و سفارش مىنمايند .
قرآنكريم در مقابل امر به كار و تلاش خوب و به عبارت ديگر عمل صالح ، از كار بد نيز نهى و مذمت فرموده و به بندگان هشدار مىدهد : غافل مباشيد كه گاه ، كار بد از كفر و تكذيب دين و عناد و لجاجت سر بيرون مىآورد و انسان خواسته يا ناخواسته به چاه مذّلت و بيچارگى و كفر و الحاد فرو مىافتد .
ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِينَ أَساؤُا السُّوأي أَن كَذَّبُوا بِاياتِ اللهِ وَ كانُوا بِها يَسْتَهزِؤُنَ
« 1 » « سپس سرانچام كسانى كه اعمال بد مرتكب شدند ، به جايى رسيد كه آيات خدا را تكذيب كردند و آن را به مسخره گرفتند .
در جاى ديگر در رابطه با اثرات كار بد مىفرمايد :
اذا تُتْلي عَلَيْهِ اياتُنا قالَ أَسَاطِيرُ الاوَّلِينَ كَلّا بَل رانَ عَلي قُلوُبِهِم ما كانُوا يَكسِبوُنَ
« 2 » « ( همان كس كه ) وقتى آيات ما بر او خوانده مىشود مىگويد : اين افسانههاى پيشينيان است . چنين نيست كه آنها مىپندارند ، بلكه اعمالشان چون زنگارى بر دلهايشان نشسته است » .
هامش
( 1 ) - سوره ى روم / 10 .
( 2 ) - سوره ى مطففين / 13 و 14 .