قالَ كَذلِكَ اتَتْكَ اياتُنا فَنَسيتَها وَ كَذلِكَ الْيَومَ تُنْسي
« 1 » « مىفرمايد آنگونه كه آيات من براى تو آمد و تو آنها را فراموش كردى امروز نيز تو فراموش خواهى شد » .
يعنى چون در دنيا رابطهات با ما قطع بود ، و با نماز و منبر و محراب و روحانيت و پيامبر و ائمه طاهرين ( ع ) ارتباطى نداشتى ، اين قطع ارتباط براى تو روحيه و هويتى اين گونه ساخته كه اكنون مىبينى و در واقع مسئله جديدى اتفاق نيفتاده است ، بلكه در همان دنيا همچنين بودهاى ليكن چون پرده كنار نرفته بوده ، نمىتوانستى آن را آشكارا ببينى .
رفتار حيوانى و تغيير انسان
بنابراين ما با مسؤوليتى به مراتب سنگينتر از مسؤوليت جسمانى مواجه هستيم و عقل سليم حكم مىكند كه با دقت و شدت مواظب باشيم تا ضربهاى به روحمان نزنيم و بكوشيم تا هر چه بيشتر ، خود را به انبياء و اولياء معصومين ( ع ) شبيه كنيم و متناسب سازيم تا بتوانيم در روز رستاخيز در نزد آنها باشيم و مورد شفاعتشان قرار بگيريم ، زيرا تا تناسب و شباهتى در كار نباشد ، بهرهمندى هم معنايى نخواهد داشت . درست بسان شيشه در بستهاى كه در ميان اقيانوسى از آب قرار گيرد ، تا وقتى كه درب آن بسته باشد ، كوچكترين نصيبى از اقيانوس نخواهد برد و هيچگونه اعتراضى هم به اقيانوس وارد نيست .
از اينها گذشته ، اگر كسى مواظبتى بر روح خود نداشته باشد و در اعمال و رفتار حيوانى وارد شود و با شياطين محشور باشد ، علاوه بر اينكه در آخرت ، صورتى حيوانى به خود مىگيرد ، در همين دنيا هم به تناسب كارهايش ، نوعى حيوان است و ما در دنياى پيرامون خود شاهد وجود اين گونه افراد هستيم . نزديكترين نمونه آن ، آدمنمايى همچون
هامش
( 1 ) - سوره ى طه / 126 .