شده ، تو براى چه خلق شده اى ؟ « وَ اصطَنَعتُكَ لِنَفسى » « 1 » ؛ تو را خلق كردم براى خودم ، عالم هم براى تو ، ما سوى الله براى تو . اينها شكر دارد .
شما اگر در دنيا از نظر تمول بالاترين پول حلال را داشتيد ، از نظر سلامتى بدن ، سالم بوديد ، از نظر عقل و شعور ، نابغه بوديد و بالاخره از نظر ظاهر هم كامل بودى ، اما ولايت نداشتى ، آيا راضى بودى ؟ آيا تا به حال به خاطر شيعه بودنت شكر كرده اى ؟ تا به حال گفته اى
« الحمدلله رّب العالمين » كه امام هشتم دارم و در محضر او هستم ؟ همه مان شكر نمى كنيم . همه مان اين طور فكر نمى كنيم .
اگر كسى بخواهد به مقام منزل پنجم برسد ، بايد چنين باشد . حداقل روزى ده مرتبه در ده لحظه به اين توجه كند كه « اسبَغَ عَلَيكُم نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً » . به نعمتهاى ظاهرى خيلى اهميت ندهيد . آن تجلى پروردگار عالم با « كُن » رحمانى اهميت دارد ، اما خيلى اهميت ندارد . آنچه اهميت دارد ، تجلى خدا براى شما با « كُن » رحيمى است . عنايت خاص خدا به شما كه ولايت داريد . عنايت خاص خدا به شما كه عقل داريد ، اسلام داريد . عنايت خاص خدا به شما كه يك روشى داريد به نام صراط مستقيم .
مگر مىشود براى اين مراتب ، قيمت گذاشت ؟ مگر مىشود يك كسى درخت رذالت را از دل كنده باشد و درخت فضيلت به جاى آن غرس كرده باشد ، آن وقت به او پاداش بهشت ، پاداش دنيا ، پاداش دنيا و آخرت بدهند ، نه ، پاداش اينها خود خداست : « يا أيَتُّهَا النَّفسُ المُطمَئِنَّةُ ارجِعى الى رَّبِكِ » « 2 » اگر واقعاً كسى نفس مطمئنه پيدا بكند و بتواند درخت رذالت را بركند و درخت فضيلت به جاى آن غرس كند ، ميوه دارش كند ، مقام فرقان پيدا كند و به مقام فنا برسد ، براى اينها كه نمى شود قيمت گذاشت ، اما قرآن برايش قيمت گذاشته است : « يا أيَتُّهَا النَّفسُ المُطمَئِنَّةُ ارجِعى الى رَّبِكِ » ؛ « و مَن يُطِعِ اللهَ وَ الرَّسولَ فَاولئكَ مَعَ الَّذينَ انعَمَ اللهُ عَلَيهِم مِنَ النَّبيّينَ وَ الصِّدّيقينَ وَ الشُهداءِ وَ الصّالِحينَ
هامش
( 1 ) - اى موسى ! تو را خلق كردم براى خودم . ( محمد باقر مجلسى ، بحارالانوار ، ج 13 ، ص 70 )
( 2 ) - تو از روح آرام يافته به سوى پروردگارت باز گرد . ( فجر / 27 - 28 )