آثار شوم گله مندى
عزيزان من ! مى دانم كه مشكل داريد ، همه دارند ، هميشه بوده است ، مگر مىشود انسان در دنيا مشكل نداشته باشد ؟ دنيا يعنى دريا و دريا جزر و مد دارد . دريا موجها دارد . موجها گاهى بزرگ است ، گاهى كوچك است . «
الدُّنيا بَحرٌ عَميقٌ » « 1 »
اينها هست . انسان به خاطر مشكلات نبايد محبت خدا را از دست بدهد اگر گله روى گله جمع شود ؛ حتى اگر در دل گلهمند باشد و جرأت نكند به زبان بياورد ، اولين مفسده اش اين است كه كدورت مى آورد . يعنى محبت خدا را از دل مى برد و مفسده دومش اين است كه محبت غير خدا در دل ريخته مىشود . لااقل محبت دنياى به معناى
عام . باز هم تقاضا دارم از شما كه در شبانه روز چندين مرتبه ، چندين لحظه درباره صفات خدا و يك مقدار درباره نعم خدا فكر كنيد ، اين آخر سوره حشر را به ما سفارش كرده اند كه بخوانيد ؛ چه مردان خدايى در اين سوره حشر آمده است ، چه ايثارها ، چه گذشتها و چه فداكاريها .
منزل هفتم : خدا
ديگر همه در مقابل منزل هفتم پوچ است ؛ حتى محبت خدا ؛ چون در اين منزل است كه خود خدا در دل جا مى گيرد : « قلبُ المُؤمِنِ حَرَمُ اللهِ » ؛ حرم خدا ، قلب مومن است . عرش خدا ، دل شماست : « قلبُ المؤمِنِ عرشُ الرَّحمان » « 2 » ؛ « لايَسعُنى ارضى و لا سمائى و لكن يسعنى قلبُ عَبدىَ المؤمنِ » « 3 » اگر انسان بتواند صاحب خانه را به خانه آورد و دل از خدا پر شود ، به جايى مى رسد كه همچون تشنه اى كه تشنگى را دريافته است ، خدا را مى يابد و بتها يكى پس از ديگرى شكسته مىشود . دل از همه كدورتها پاك مىشود . خود به خود نور خدا در دل جا مى گيرد . وقتى خدا بر دل ما حكومت كند و در دل ما چيزى و كسى جز
هامش
( 1 ) - . . . ان الدُّنيا بَحرٌ عَميقٌ قَد غَرِقَ فيها كَثيرٌ فَلتَكُن سَفينَتُكَ فيها تقوى اللهِ ، و حشوُها الايمانُ وَ شِراعُها التوكُّلُ ، وَ قَيُّمُها العقلُ ، وَ دَليلُها العِلمُ ، و سُكانُها الصَبرُ . ( محمدى رى شهرى ، ميزان الحكمه ، ج 3 ، ص 341 ؛ به نقل از كافى ، ج 1 ، ص 16 )
( 2 ) - محمد باقر مجلسى ، بحارالانوار ، ج 58 ، ص 39
( 3 ) - همان