بخش پنجم
مطلوبيت احتياط
بحث قبل درباره ى ترك شبهات بود . يعنى اگر انسان نداند چيزى حلال بوده يا حرام مى باشد بايد در استفاده از آن احتياط كند . روشن است كه اين احتياط در هر كارى حتى در امور عرفى مطلوب مى باشد . مثلًا معمولًا افرادى ورشكسته مى شوند كه بى احتياطى مى كنند و يا معمولًا افرادى رسوائى ببار مى آورند كه بى احتياط هستند . همچنين در شرع مقدس اسلام احتياط عقلًا امر نيكويى است و به قول طلاب
« الاحتياط حسن عليكل حال »
احتياط در هر حالى چه عقلًا ، چه شرعاً و چه عرفاً خوب است . كسى كه بتواند شبهات را ترك كند هم براى او ملكه احتياط پيدا شده و هم در حرام نمى افتد . امام صادق عليه السلام مى فرمايند گناه نظير منطقه ممنوع الورود يا قرقگاه است . اگر شبانى گوسفندانش را در اطراف قرقگاه بچراند ، بالاخره گوسفندها وارد قرقگاه مى شوند . يعنى انسان اگر اطراف گناه بگردد و به شبهات اهميت ندهد كم كم وارد گناه مىشود .
فرق بين شجاع و مقهور در همين است كه شجاع عاقلانه و سنجيده كار مىكند ، اما مقهور بى باك عمل نموده و يا سخن مى گويد . اما احمق اول عمل نموده يا سخن مى گويد و بعد فكر مىكند و احتمالًا از گفتار و كردارش نيز پشيمان مىشود . بنابراين سنجيده سخن گفته و سنجيده كار كنيد و در گفتار و اعمالتان مشتبهات را ترك نماييد و از خدا بخواهيد ،