پس در گفتار و رفتار همواره بايد اين آيه شريفه مد نظر انسان باشد
« فَمَن كانَ يَرجُوا لِقاءَ رَبّه فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةرَبّهِ احَداً » ( كهف / ) امام صادق عليه السلام مىفرمايند : يكى از مصاديق آيه مذكور اينستكه وقتى كار نيكى انجام مى دهى توقع تشكر نداشته باشى . به عبارت ديگر انسان بايد به اين مقام برسد كه :
« وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَليحُبّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ اسيرا » ( انسان / )
و اين كار را فقط لوحه الله انجام دهد كه :
« لا نُريدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً » ( انسان / )
اهلبيت عليهم السلام در مجلس ابن زياد
شب سيزدهم محرم براى اهل بيت شب عجيب و مشكلى بوده است . يعنى با فرض اينكه شب عاشورا براى زينب ( س ) بسيار مشكل بوده و همچنين دو شب بعد از آن در پشت دروازه كوفه بر زينب بسيار سخت گذشته . اما شب سيزدهم مشكلتر بوده است . آن شب آل الله را وارد مجلس ان زياد كردند .
مجلسى كه فرد نانجيب و گرگ درنده و مغرورى مانند ابن زياد در آن جشن پيروزى گرفته و عده اى از مردم رذل و پست نيز دور او را گرفته بودند . مهمتر اينكه سر بريده ابا عبدالله الحسين عليهم السلام در مقابل ابن زياد بود كه اهلبيت را با وضع بدى وارد كردند و در وسط مجلس ايستادند .
زينب مظلومه وقتى صحنه را ديد بر روى زمين نشست . حال آيا زانوان ايشان تاب ايستادن نداشت يا اينكه قصد بى اعتنايى به مجلس را داشتند و يا تشخص وى اقتضاى نشستن مى كرد ، خدا مىداند . اما به هر حال روى زمين نشست و ساير بانوان و اسراء اطراف او را گرفتند .